Cel badania Badanie ma na celu identyfikację w surowicy krwi przeciwciał IgM i IgG specyficznych dla bakterii Treponema pallidum, wywołującej kiłę. Wynik dodatni wskazuje na aktualne lub przeszłe zakażenie, co umożliwia podjęcie dalszych kroków diagnostycznych i terapeutycznych. Wskazania kliniczne Rutynowy przesiew w grupach podwyższonego ryzyka: osoby aktywne seksualnie, kobiety w ciąży, osoby z objawami chorób przenoszonych drogą płciową.
Potwierdzenie podejrzenia kiły na podstawie objawów klinicznych, takich jak wrzód twardy, wysypka maculopapularna, powiększone węzły chłonne czy objawy neurologiczne. Monitorowanie skuteczności leczenia antybiotykowego u pacjentów leczonych na kiłę. Ocena ryzyka zakażenia u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS/PANDAS), u których infekcje mogą modulować przebieg neurologiczny. Przygotowanie do dalszych badań specjalistycznych, np.
w kierunku neuroinfekcji lub zapalenia mózgu. Materiał i przygotowanie pacjenta Do badania wykorzystuje się krew pobraną do probówki z antykoagulantem, z której uzyskuje się surowicę. Nie wymaga się specjalnej diety ani odstawiania leków. W sytuacji podejrzenia wczesnej kiły zaleca się pobranie próbki nie wcześniej niż 14 dni po wystąpieniu pierwszych objawów, aby zminimalizować ryzyko wyniku fałszywie ujemnego. Metoda W surowicy oznacza się przeciwciała przeciwko antygenom T.
pallidum przy użyciu metod immunoenzymatycznych (ELISA) lub chemiluminescencyjnych (CLIA). Test jednocześnie wykrywa: IgM – świadczące o wczesnej odpowiedzi immunologicznej, typowej dla niedawnego zakażenia lub reinfekcji. IgG – odzwierciedlające późniejszą, długotrwałą odpowiedź i ewentualnie przeszłe zakażenie.
W przypadku wyniku dodatniego zaleca się potwierdzenie przy użyciu testów treponemalnych, takich jak TPHA (Treponema pallidum hemagglutination assay) lub FTA‑ABS (fluorescent treponemal antibody absorption). Interpretacja wyników Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał; może wystąpić w bardzo wczesnym okresie inkubacji (9‑90 dni) lub u osób z ciężką immunosupresją. IgM dodatnie – wskazuje na niedawne zakażenie lub ponowne zakażenie, wymaga dalszej oceny klinicznej.
IgG dodatnie – sugeruje przeszłe lub aktualne zakażenie; konieczne jest potwierdzenie testem treponemalnym i ocena potrzeby leczenia. Fałszywie dodatnie – mogą pojawić się w chorobach autoimmunologicznych, w ciąży, po podaniu niektórych leków (np. antybiotyków β-laktamowych) lub w wyniku krzyżowej reakcji z innymi bakteriami. Powiązania z ASD i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi Infekcja T.