Cel badania Badanie ma na celu identyfikację i ilościowe oznaczenie przeciwciał skierowanych przeciwko kompleksowi rozpoznawania sygnału (SRP) w surowicy krwi. Obecność przeciwciał anti‑SRP jest silnym markerem niektórych autoimmunologicznych zapaleń mięśni, w szczególności autoimmunologicznej miopatii nekrotyzującej. Wskazania kliniczne Podejrzenie autoimmunologicznego zapalenia mięśni – miopatia nekrotyzująca, zapalenie mięśni typu polimialicznego lub dermatomialgicznego.
Wyjaśnienie podwyższonej kinetyki enzymów mięśniowych (CK, aldolaza, LDH) bez oczywistej przyczyny. Monitorowanie przebiegu choroby oraz efektywności terapii immunosupresyjnej. Ocena przyczyn osłabienia mięśni lub nietypowych zaburzeń ruchowych u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym u osób z autyzmem (ASD). Różnicowanie zapaleń mięśni od innych przyczyn dysfunkcji motorycznych, np. neuropatii czy chorób metabolicznych.
Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły (5–10 ml). Próbka powinna być odwirowana, a następnie przechowywana w temperaturze 2‑8 °C i analizowana nie później niż 7 dni od pobrania. Metoda Oznaczenie przeciwciał anti‑SRP przeprowadza się najczęściej metodą immunoenzymatyczną ELISA (Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay) lub techniką chemiluminescencyjną CLIA. W teście antygen SRP jest utrwalony na podłożu, a przeciwciała z próbki pacjenta wiążą się z nim.
Intensywność sygnału (kolorowa reakcja enzymatyczna lub emisja światła) jest proporcjonalna do stężenia przeciwciał i przeliczana na jednostki IU/ml. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnej diety ani odstawienia leków. Zaleca się pobranie krwi w stanie spoczynku, najlepiej rano, aby uniknąć wpływu intensywnego wysiłku fizycznego, który może podwyższyć poziom enzymów mięśniowych i zakłócić interpretację wyniku.
Interpretacja wyników Wynik podawany jest jako: Negatywny – brak wykrywalnych przeciwciał anti‑SRP; nie wyklucza innych form zapalenia mięśni. Dodatni – wykrycie przeciwciał anti‑SRP, co silnie sugeruje autoimmunologiczną miopatię nekrotyzującą; wynik powinien być oceniany w kontekście objawów klinicznych, poziomu enzymów mięśniowych, badania EMG oraz ewentualnej biopsji mięśni.
Wartość ilościowa (IU/ml) – wyższe stężenia mogą korelować z większą aktywnością choroby i mogą być wykorzystywane do monitorowania skuteczności leczenia immunosupresyjnego. Znaczenie w diagnostyce zaburzeń neurorozwojowych U osób z ASD i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi często obserwuje się problemy z koordynacją ruchową oraz osłabienie mięśni, które mogą mieć podłoże immunologiczne.