Cel badania Badanie ma na celu wykrycie w surowicy lub osoczu przeciwciał immunoglobuliny G (IgG) skierowanych przeciwko specyficznym antygenom pasożyta Schistosoma mansoni. Obecność tych przeciwciał świadczy o przebytej lub trwającej infekcji, co jest niezbędne do diagnozy schistosomatozy oraz oceny ryzyka powikłań, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi.
Materiał biologiczny Surowica lub osocze – 2 ml krwi pobranej żylnej Próbka musi być wolna od hemolizy, lipem i innych zanieczyszczeń, aby nie zakłócała wyniku testu. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań – nie jest potrzebny post ani odstawienie leków. Zaleca się pobranie krwi w warunkach aseptycznych, najlepiej rano, co zapewnia najwyższą jakość surowicy.
Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą ELISA (enzymatyczny test immunoenzymatyczny) lub immunofluorescencji pośredniej, zależnie od wyposażenia laboratorium. Na płytce mikrotitracyjnej utrwalony jest antygen S. mansoni, a następnie dodawany jest rozcieńczony preparat pacjenta. Przyłączone przeciwciała IgG są wykrywane przy użyciu znakowanego przeciwciała wtórnego, co generuje sygnał pomiarowy proporcjonalny do stężenia przeciwciał.
Wskazania kliniczne Potwierdzenie podejrzenia schistosomatozy po ekspozycji w regionach endemicznych (np. podróże, pobyt w Afryce, Ameryce Łacińskiej). Ocena przeszłej infekcji u pacjentów z niejasnymi objawami, takimi jak bóle brzucha, krwioplucie, powiększenie wątroby lub śledziony. Uzupełnienie diagnostyki w przypadkach niejednoznacznych wyników badań mikroskopowych (badanie kału, moczu).
Monitoring populacji pod kątem epidemiologicznym oraz ocena skuteczności programów profilaktycznych i masowych dawek leków przeciwpasożytniczych. U osób z autyzmem (ASD) oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, które mogą mieć zwiększone ryzyko kontaktu z zanieczyszczoną wodą (np. w ramach terapii wodnych), test pomaga wykluczyć współistniejącą infekcję pasożytniczą wpływającą na układ immunologiczny.
Interpretacja wyników Negatywny wynik – brak wykrywalnych przeciwciał IgG; nie wyklucza bardzo wczesnej fazy infekcji (okres przed serokonwersją) ani braku ekspozycji w przeszłości. Poztywny wynik – wykrycie przeciwciał IgG; wskazuje na przeszłą lub bieżącą infekcję. IgG mogą utrzymywać się miesiącami, a nawet lat po wyleczeniu, dlatego sam wynik nie jest jedynym kryterium oceny skuteczności leczenia.