Cel badania Oznaczenie ilości przeciwciał klasy IgG przeciwko wirusowi syncytialnemu dróg oddechowych (RSV) w surowicy krwi ma na celu ustalenie, czy organizm doświadczył wcześniejszego kontaktu z patogenem oraz czy wykształciła się trwała odporność. Wynik pomaga także w planowaniu działań profilaktycznych. Wskazania kliniczne Ocena historii zakażenia RSV u niemowląt, małych dzieci (do 5 lat) oraz osób starszych.
Diagnostyka przeszłych infekcji u pacjentów z upośledzoną odpornością (np. po chemioterapii, po przeszczepach). Weryfikacja statusu immunologicznego przed podjęciem profilaktyki, takiej jak podanie immunoglobulin lub szczepienie przeciw RSV (nowe szczepionki monoklonalne). U dzieci i młodzieży z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym spektrum autyzmu (ASD), które są narażone na częstsze infekcje układu oddechowego.
Monitorowanie odpowiedzi immunologicznej po przebytej infekcji RSV lub po podaniu preparatów zawierających przeciwciała. Metoda Próbka krwi pobierana jest z żyły i po odwirowaniu uzyskuje się czystą surowicę. Przeciwciała IgG wykrywa się metodą immunochemiczną, najczęściej przy użyciu testu ELISA (Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay) lub immunochemii chemiluminescencyjnej.
Wynik podawany jest w jednostkach międzynarodowych (IU/ml) lub jako stosunek do wartości referencyjnych ustalonych dla danej populacji. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania – nie jest konieczna głodówka ani unikanie leków. Standardowe pobranie 2‑5 ml krwi żylnej; należy zadbać o minimalizację hemolizy. Surowica powinna zostać odwirowana w ciągu 30 min od pobrania; w przypadku badań kontrolnych zaleca się odstęp 2‑4 tygodnie między kolejnymi pobraniami.
Jeśli pacjent otrzymuje preparaty zawierające immunoglobuliny, należy odczekać co najmniej 4 tygodnie przed wykonaniem testu, aby uniknąć fałszywie podwyższonych wyników. Interpretacja wyników Wysoki poziom IgG (powyżej normy laboratoryjnej) – świadczy o przebytej infekcji RSV, zwykle wykrywalnej od 2‑3 tygodnia po zakażeniu i utrzymującej się przez kilka miesięcy; wskazuje na nabycie odporności.
Poziom w granicach normy (lub nieobecny) – sugeruje brak wcześniejszego kontaktu z wirusem lub niewystarczającą odpowiedź immunologiczną; w grupach ryzyka może wymagać dalszej oceny. Podwyższenie dwukrotne lub większe w serii próbek pobranych w odstępie 2‑4 tygodni – potwierdza aktualne lub niedawne zakażenie RSV. Poziom IgG stopniowo maleje po około 12‑18 miesiącach od infekcji, co jest typowe dla odpowiedzi wtórnej.