Cel badania Test ma na celu wykrycie i określenie poziomu przeciwciał IgG oraz IgM skierowanych przeciwko różnym antygenom z grupy Rickettsja (np. Wynik pozwala rozróżnić infekcję ostre (dominująca IgM) od przebytej lub późniejszej fazy (dominująca IgG) oraz monitorować odpowiedź immunologiczną w trakcie leczenia. Wskazania kliniczne Gorączka, wysypka, ból głowy, nudności lub inne objawy sugerujące gorączkę plamisto‑skórną, dur brzuszny lub inne choroby rickettsialne.
Historia ukąszenia kleszcza, pchły, wszy lub kontaktu z wektorami przenoszącymi Rickettsje. Nasila się objawy neurologiczne u pacjentów z ASD, PANS/PANDAS lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, co może wskazywać na powiązanie z infekcją rickettsialną. Kontrola skuteczności terapii antybiotykowej oraz ocena ryzyka nawrotu. Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły (5‑10 ml krwi).
Próbka powinna być odwirowana w temperaturze 2‑8 °C i przechowywana nie dłużej niż 48 h przed analizą. W przypadku podejrzenia bardzo wczesnej fazy zakażenia zaleca się pobranie dodatkowego materiału po 7‑10 dniach (próbka konwalentna) w celu obserwacji serokonwersji. Metoda Badanie realizowane jest przy użyciu testu immunoenzymatycznego (ELISA) lub immunofluorescencji pośredniej (IFA).
Na powierzchni płytki (ELISA) lub szkiełka (IFA) utrwalone są wyselekcjonowane antygeny rickettsjalne. Po dodaniu surowicy pacjenta przeciwciała IgG i IgM wiążą się z antygenami, a następnie zostają wykryte za pomocą znakowanego przeciwciała wtórnego, co generuje sygnał proporcjonalny do stężenia przeciwciał. Interpretacja wyników IgM dodatnie – wskazuje na świeżą lub trwającą infekcję rickettsialną, zwykle w ciągu 1‑3 tygodni od wystąpienia objawów.
IgG dodatnie – świadczy o przebytej infekcji lub o późniejszej fazie choroby (po 3‑4 tygodniach). Wysokie titre IgG może sugerować ponowne narażenie. Oba przeciwciała dodatnie – charakterystyczne dla wczesnej fazy po kilku tygodniach, kiedy IgM nie ustępuje, a IgG zaczyna rosnąć.
Oba przeciwciała ujemne – brak dowodów na aktualną lub przeszłą infekcję; przy silnym podejrzeniu klinicznym zaleca się powtórzenie badania po 2‑3 tygodniach lub zastosowanie metod molekularnych (PCR). Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań. Zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia dużych ilości tłuszczów w dniu pobrania krwi, aby nie wpływać na jakość próbki.