Cel badania Test służy do wykrycia i ilościowego oznaczenia przeciwciał przeciwko receptorowi tyreotropiny (TSH‑R) w surowicy krwi. Obecność tych autoprzeciwciał świadczy o aktywności układu immunologicznego skierowanej przeciwko tarczycy. Wskazania kliniczne Rozpoznanie choroby Gravesa‑Basedowa – autoimmunologicznej nadczynności tarczycy. Rozróżnienie przyczyn nadczynności tarczycy (autoimmunologiczna vs nieautoimmunologiczna).
Ocena ryzyka wystąpienia objawów pozatarczycowych, takich jak wytrzeszcz gałek ocznych, obrzęk tkanki orbitalnej czy skórne zmiany. Kontrola skuteczności terapii (np. leki anty‑TSH‑R, radiojodoterapia, ablacja). Badanie u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (autyzm, ADHD, zaburzenia spektrum PANS/PANDAS), w których obserwuje się podwyższoną częstość chorób autoimmunologicznych tarczycy.
Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do analizy wykorzystuje się 2 ml krwi pobranej z żyły, po której uzyskuje się surowicę. Nie ma specjalnych wymogów dietetycznych przed pobraniem, jednak zaleca się, aby pacjent nie przyjmował w ciągu 24 h leków wpływających na funkcję tarczycy (np. metimazol, tiamazol) oraz glikokortykosteroidów, które mogą zafałszować wynik.
Metoda pomiarowa Próbka surowicy poddawana jest analizie immunologicznej, najczęściej metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunofluorescencyjną. Test wykrywa przeciwciała wiążące różne epitopy TSH‑R, które mogą działać: Stymulująco – naśladują działanie TSH, zwiększając syntezę hormonów tarczycowych (FT4, FT3). Blokująco – hamują przyłączenie TSH, co może prowadzić do niedoczynności tarczycy.
Interpretacja wyników Wynik podawany jest w jednostkach międzynarodowych (IU/ml) lub jako stosunek do wartości referencyjnej. Wartość poniżej normy – brak istotnych przeciwciał, niska prawdopodobność autoimmunologicznego podłoża choroby. Wartość podwyższona – wskazuje na obecność przeciwciał stymulujących (typowych dla Gravesa) lub blokujących (potencjalnie prowadzących do niedoczynności).
Wyższe tytry przeciwciał korelują z większym ryzykiem objawów pozatarczycowych, w tym exophthalmus i zapalenia tkanki orbitalnej. Biologiczne znaczenie receptora TSH w kontekście neurorozwjowym Receptor TSH jest wyrażany nie tylko w komórkach pęcherzykowych tarczycy, ale także w fibroblastach oraz niektórych komórkach układu nerwowego.