Cel badania Badanie ma na celu wykrycie oraz określenie stężenia autoprzeciwciał IgG skierowanych przeciwko specyficznym antygenom przysadki mózgowej (p‑ciała p/przysadce mózgowej IgG). Obecność tych przeciwciał wskazuje na procesy autoimmunologiczne obejmujące przysadkę, takie jak autoimmunologiczna hypophysitis, oraz może wyjaśniać niejasne zaburzenia osi podwzgórze‑przysadka‑tarczka. Wskazania kliniczne Podejrzenie autoimmunologicznego zapalenia przysadki, np.
po radioterapii, w przebiegu chorób zapalnych lub w kontekście zespołów autoimmunologicznych. Nieokreślone dysfunkcje hormonalne przysadki (niedoczynność lub nadczynność) bez wyraźnych zmian strukturalnych w badaniach obrazowych. Objawy sugerujące zaburzenia osi podwzgórze‑przysadka‑tarczka: zahamowanie wzrostu, nieregularne cykle menstruacyjne, wahania masy ciała, chroniczne zmęczenie.
Ocena neuroimmunologiczna u pacjentów z autyzmem (ASD), PANS/PANDAS oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których podejrzewa się udział mechanizmów autoimmunologicznych. Monitorowanie skuteczności terapii immunosupresyjnej lub immunomodulującej u osób z potwierdzonym autoimmunologicznym zapaleniem przysadki. Rozszerzone badania różnicujące w przypadkach współistniejących chorób autoimmunologicznych (np. choroba Hashimoto, toczeń rumieniowaty układowy).
Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żywej krwi (minimum 2 ml). Próbkę należy odwirować w ciągu 30 min od pobrania i przechowywać w temperaturze 2‑8 °C do momentu analizy lub zamrozić w –20 °C przy dłuższym przechowywaniu. Metoda Oznaczenie przeprowadza się metodą immunoenzymatycznego testu (ELISA) lub immunoanalizy chemiluminescencyjnej (CLIA). Na powierzchni płytki testowej utrwalone są wysoce oczyszczone antygeny przysadkowe.
Po dodaniu próbki surowicy, przeciwciała IgG wiążą się z antygenem, a następnie wykrywa się je przy użyciu znakowanego wtórnego przeciwciała (np. przeciw‑IgG HRP lub znakowanego enzymem). Intensywność sygnału (absorbancja lub emisja światła) jest proporcjonalna do stężenia autoprzeciwciał w próbce. Wynik podaje się w jednostkach IU/ml lub jako stosunek do wzorca kalibracyjnego. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych ograniczeń dietetycznych.
Preferowane pobranie krwi w stanie spoczynku, najczęściej rano, aby zminimalizować krótkotrwałe wahania hormonalne. Unikać pobierania krwi w ciągu 24 h po intensywnej aktywności fizycznej, po podaniu leków immunomodulujących (np. kortykosteroidy, immunoglobuliny) lub po szczepieniach, chyba że lekarz zaleci inaczej. Próbkę należy dostarczyć do laboratorium w ciągu 4 h od pobrania lub zamrozić przy –20 °C, jeśli transport jest dłuższy.