Cel badania Test służy do wykrycia i ilościowego oznaczenia przeciwciał IgG specyficznych dla Mycoplasma pneumoniae w surowicy krwi. Obecność tych immunoglobulin świadczy o wcześniejszej ekspozycji na patogen i może wskazywać na przebyte lub trwające zakażenie. Wskazania kliniczne Rozpoznanie przyczyn ostrej lub nawracającej infekcji dróg oddechowych, zwłaszcza podejrzenia atypowego zapalenia płuc wywołanego M.
Ocena historii kontaktu z bakteriami z grupy Mycoplasma w kontekście zespołów neuropsychiatrycznych, takich jak PANS, PANDAS oraz w przebiegu zaburzeń autystycznych (ASD). Monitorowanie odpowiedzi immunologicznej po zakończeniu terapii antybiotykowej. Wsparcie diagnostyki różnicowej w przypadkach niejasnych objawów płucnych lub neurobehawioralnych. Wspomaganie oceny ryzyka powikłań pozapłucnych, np. zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.
Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do testu wymagana jest jednorazowa próbka krwi pobrana z żyły obwodowej (ok. 5 ml), po której uzyskuje się surowicę. Nie jest konieczne specjalne przygotowanie, jednak zaleca się: Unikanie intensywnego wysiłku fizycznego w dniu pobrania. Powstrzymanie się od przyjmowania leków przeciwzapalnych (np. ibuprofen, aspiryna) oraz wysokich dawek kortykosteroidów, które mogą modulować odpowiedź przeciwciał.
Jeśli to możliwe, pobranie próbki w godzinach porannych, aby zminimalizować wpływ diety. Metoda analityczna Oznaczenie przeprowadza się metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunofluorescencji, wykorzystując antygeny specyficzne dla M. Wynik podaje się w jednostkach międzynarodowych (IU/ml) lub jako wskaźnik (indeks) względem wartości referencyjnych.
Zakres referencyjny i interpretacja wyników Wartość ujemna / w granicach normy – brak dowodów na niedawną lub przeszłą infekcję. Wynik dodatni (podwyższony poziom IgG) – wskazuje na przeszłe zakażenie M. W połączeniu z oznaczeniem IgM pozwala odróżnić infekcję aktualną od przebytej. Podwyższony IgG przy jednoczesnym wzroście IgM – sugeruje aktywną, trwającą infekcję.
Stabilny podwyższony IgG przy braku IgM – najprawdopodobniej odzwierciedla przebyte zakażenie lub długotrwałą ekspozycję. W przypadku niejasnych wyników zaleca się pobranie kolejnej próbki po 2‑4 tygodniach (serologia podwójna) – istotny przyrost poziomu IgG potwierdza bieżącą infekcję. Warto pamiętać o możliwości krzyżowej reaktywności z innymi gatunkami Mycoplasma (np. genitalium); w razie wątpliwości warto wykonać testy molekularne (PCR).