Cel badania Pomiar poziomu przeciwciał antymitochondrialnych (AMA) typu M‑2 w surowicy krwi. AMA M‑2 rozpoznaje antygeny mitochondrialne, głównie podjednostkę E2 kompleksu dehydrogenazy pirogronianowej, co jest charakterystyczne dla pierwotnej marskości żółciowej (PBC) i innych autoimmunologicznych procesów wątrobowych. Wskazania kliniczne Podejrzenie PBC, szczególnie przy podwyższonych enzymach cholestatywnych (ALP, GGT) i objawach takich jak świąd skóry czy żółtaczka.
Kontrola przebiegu i skuteczności leczenia chorób autoimmunologicznych wątroby (np. po podaniu kwasu ursodeoksycholowego). Diagnostyka niejasnych podwyższeń bilirubiny oraz przewlekłego świądu bez wyraźnej przyczyny. Rozszerzona ocena immunologiczna u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS/PANDAS), które wykazują zwiększoną częstość występowania chorób autoimmunologicznych.
Wspomaganie diagnostyki różnicowej w chorobach wątroby, gdy istnieje podejrzenie innych autoimmunologicznych zapaleń (autoimmunologiczne zapalenie wątroby, pierwotne zapalenie dróg żółciowych). Materiał biologiczny Surowica lub osocze uzyskane z krwi pełnej pobranej żylnej. Próbka powinna zostać odwirowana w ciągu 30 min od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C. Analiza musi zostać przeprowadzona nie później niż 48 h po pobraniu, aby zapewnić stabilność przeciwciał.
Metoda Badanie realizowane jest najczęściej metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunofluorescencji pośredniej (IFA). W nowoczesnych laboratoriach dostępne są także testy chemiluminescencyjne (CLIA) oraz testy oparte na mikropłytkach z rekombinowanymi antygenami M‑2. Wynik podawany jest w jednostkach międzynarodowych (U/ml) lub jako stosunek do wartości odcięcia (cut‑off).
Zakres referencyjny wynosi zazwyczaj Interpretacja wyników Wynik ujemny (poniżej wartości odcięcia) – niska prawdopodobność PBC; jednak w bardzo wczesnym stadium choroby przeciwciała mogą nie być jeszcze wykrywalne, co wymaga powtórzenia testu po kilku tygodniach.
Wynik dodatni (powyżej wartości odcięcia) – sugeruje obecność AMA M‑2 i wspiera diagnozę PBC; dalsze badania (biopsja wątroby, ultrasonografia, rezonans magnetyczny) są zalecane w celu oceny stopnia uszkodzenia i wykluczenia innych przyczyn. > 100 U/ml) mogą korelować z bardziej zaawansowanym stadium choroby, szybszym postępem włóknienia oraz wyższym ryzykiem rozwoju niewydolności wątrobowej.