Cel badania Badanie P‑ciała p/Leptospira ma na celu identyfikację w surowicy przeciwciał klasy IgM oraz IgG przeciwko patogenom Leptospira. Obecność tych immunoglobulin pozwala określić, czy pacjent znajduje się w fazie ostrej zakażenia, czy też przebył infekcję w przeszłości, a także ocenić ewentualny wpływ na układ nerwowy.
Wskazania kliniczne Gorączka o niejasnym pochodzeniu, zwłaszcza po ekspozycji na słodkowodne środowisko, błoto lub kontakt ze zwierzętami (gryzonie, bydło, psy). Objawy uszkodzenia narządów wewnętrznych, takie jak żółtaczka, niewydolność nerek, zapalenie wątroby lub zaburzenia układu moczowego, w kontekście ryzyka zakażenia leptospirozą. Zapalenie opon mózgowo‑rdzeniowych, objawy neurologiczne (np. bóle głowy, zaburzenia świadomości) nie wyjaśnione innymi przyczynami.
Ocena przyczyn zaostrzenia objawów neuropsychiatrycznych u pacjentów z autyzmem, PANS/PANDAS lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których infekcje bakteryjne mogą pełnić rolę czynnika wyzwalającego. Materiał biologiczny Surowica krwi – 5 ml krwi pobranej żylą, po odwirowaniu (minimum 30 min przy 2000 g). Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnej diety ani długotrwałego postu.
Przed pobraniem próbki należy uzyskać szczegółą historię ekspozycji (kontakt z wodą, zwierzętami, podróże do obszarów endemiczych) oraz zapytać o przyjmowane leki, w szczególności antybiotyki, które mogą obniżać poziom przeciwciał. Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) w dwóch wariantach: ELISA IgM – wykrywa przeciwciała pojawiające się w pierwszych 5‑7 dniach od zakażenia, wskazując na wczesny etap choroby.
ELISA IgG – odzwierciedla odpowiedź immunologiczną w późniejszym okresie lub po przebytej infekcji. Pozytywne wyniki ELISA są zazwyczaj potwierdzane metodą mikroskopowego testu aglutynacji (MAT), uznawaną za złoty standard w diagnostyce leptospirozy. Interpretacja wyników IgM dodatnie, IgG ujemne – sugeruje świeżą, aktywną infekcję. IgM dodatnie, IgG dodatnie – wskazuje na trwający proces zakaźny z rozwijającą się odpowiedzią immunologiczną.
IgM ujemne, IgG dodatnie – dowód na przebyte zakażenie lub fazę późną choroby. Oba przeciwciała ujemne – brak dowodów na aktualną lub przeszłą ekspozycję; przy silnym podejrzeniu klinicznym zaleca się powtórzenie testu po 7‑10 dniach. Ograniczenia i uwagi Wczesne dni choroby (pierwsze 3‑4 dni) mogą dawać wynik fałszywie ujemny – wskazane jest powtórzenie badania. Stosowanie antybiotyków przed pobraniem krwi może zmniejszyć stężenie przeciwciał, wpływając na czułość testu.