Cel badania Badanie ma na celu identyfikację w surowicy przeciwciał przeciwko specyficznym antygenom znajdującym się w korze nadnerczy, zwanych P‑ciałami, przy użyciu pośredniej immunofluorescencji (IIF). Obecność tych autoprzeciwciał jest charakterystyczna dla autoimmunologicznej niewydolności kory nadnerczy (choroba Addisona) oraz innych schorzeń autoimmunologicznych obejmujących nadnercza.
Wskazania kliniczne Podejrzenie pierwotnej niewydolności kory nadnerczy (choroba Addisona). Potwierdzenie autoimmunologicznego podłoża niedoczynności nadnerczy. Monitorowanie skuteczności terapii immunosupresyjnej u pacjentów z wykrytymi przeciwciałami przeciwko P‑ciałom. Ocena przyczyn niedoczynności nadnerczy w kontekście zespołów autoimmunologicznych, w tym u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, takimi jak autyzm.
Diagnostyka różnicowa w przypadkach niejednoznacznych wyników hormonalnych (np. Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły obwodowej – 2 – 5 ml, zebraną w probówce bez dodatku antykoagulantu. Metoda Procedura opiera się na pośredniej immunofluorescencji (IIF). Na szkiełko nakłada się przygotowane fragmenty tkanki kory nadnerczy, które służą jako substrat. Szkiełko inkubuje się z rozcieńczoną próbką surowicy pacjenta.
Jeśli w surowicy występują przeciwciała przeciwko antygenom P‑ciał, wiążą się one z tkanką. Następnie dodaje się wtórne przeciwciało przeciwko ludzkiej IgG znakowane fluorochromem (np. Po krótkiej inkubacji i wypłukaniu, preparat obserwuje się pod mikroskopem fluorescencyjnym, oceniając obecność oraz intensywność sygnału. Wynik podaje się jako najwyższy rozcieńczenie, przy którym reakcja jest widoczna (np.
Przygotowanie pacjenta Nie wymaga postu ani specjalnych ograniczeń dietetycznych. Próbka najlepiej pobrana rano, aby zminimalizować krótkotrwałe wahania poziomu immunoglobulin. W przypadku przyjmowania leków immunosupresyjnych, kortykosteroidów lub suplementów immunomodulujących należy poinformować laboratorium – mogą one wpływać na czułość testu. Wymagane jest zachowanie warunków aseptycznych przy pobieraniu krwi.
Interpretacja wyników Wynik negatywny – brak wykrywalnych przeciwciał przeciwko P‑ciałom. Nie wyklucza innych przyczyn pierwotnej lub wtórnej niewydolności nadnerczy. Wynik pozytywny – stwierdzenie obecności przeciwciał, co wskazuje na autoimmunologiczne podłoże uszkodzenia kory nadnerczy. 1:160) może korelować z większą aktywnością choroby. Granica pozytywności ustalana jest indywidualnie przez laboratorium; zazwyczaj przyjmuje się tytuł ≥1:40 jako znaczący.