Cel badania Badanie ma na celu wykrycie i ilościowy pomiar przeciwciał klasy IgA skierowanych przeciwko kardiolipinie (anty‑kardiolipinowe IgA) w surowicy krwi. Obecność tych przeciwciał jest jednym z kryteriów diagnostycznych zespołu antyfosfolipidowego (APS) oraz może sygnalizować inne choroby autoimmunologiczne. Wskazania kliniczne Podejrzenie pierwotnego lub wtórnego zespołu antyfosfolipidowego.
Nawracające zakrzepy żył głębokich, zakrzepy tętnicze lub ogólna skłonność do zakrzepicy. Powikłania ciąży, w tym nawracające poronienia, przedwczesny poród, stan przedrzucawkowy. Obserwacja objawów w chorobach autoimmunologicznych, np. Ocena ryzyka zakrzepowo‑zakłócającego u dzieci i młodzieży z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem (ASD), gdzie podwyższony poziom przeciwciał antyfosfolipidowych może wpływać na mikrokrążenie mózgowe.
Badania kontrolne po terapii przeciwzakrzepowej lub w trakcie monitorowania przebiegu choroby. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Materiał: Krew – surowica. Przygotowanie: nie wymaga postu; zaleca się pobranie próbki w stanie spoczynku, unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz, jeżeli to możliwe, odstawienie leków przeciwzakrzepowych (heparyna, warfaryna) na co najmniej 7 dni przed pobraniem, o ile nie stoi to w sprzeczności z zaleceniami lekarza.
Próbka powinna być pobrana w warunkach aseptycznych i natychmiast odwirowana w celu uzyskania czystej surowicy. Metoda Oznaczenie przeciwciał IgA przeciwko kardiolipinie wykonywane jest najczęściej metodą immunoenzymatyczną ELISA, alternatywnie immunofluorescencją. Test jest standaryzowany zgodnie z wytycznymi Międzynarodowego Konsensusu Antyfosfolipidowego i podaje wynik w jednostkach międzynarodowych (U/ml) lub arbitralnych (AU/ml).
Zwykle zaleca się powtórzenie badania po 12 tygodniach w celu potwierdzenia trwałości dodatniego wyniku. Interpretacja wyników Wynik prawidłowy (negatywny): brak wykrywalnych przeciwciał IgA przeciwko kardiolipinie – niskie ryzyko wystąpienia APS. Wynik podwyższony (dodatni): obecność anty‑kardiolipinowych IgA.
Interpretację należy przeprowadzić w kontekście klinicznym oraz w zestawieniu z innymi markerami (przeciwciała IgG/IgM przeciwko kardiolipinie, przeciwciała przeciw β2‑glykoproteinie I, testy na lupus anticoagulant). Granica dodatniości ustalana jest przez laboratorium; najczęściej przyjmuje się wartość progową >20 U/ml, jednak ostateczna ocena zależy od historii choroby i ewentualnych objawów zakrzepowych.