Cel badania Test ma na celu wykrycie i oznaczenie stężenia przeciwciał skierowanych przeciwko histonom – białkom strukturalnym DNA znajdującym się w jądrze komórkowym. Obecność tych przeciwciał wskazuje na aktywację układu odpornościowego przeciw własnym jądrom komórkowym, co jest charakterystyczne dla wielu chorób autoimmunologicznych.
Wskazania kliniczne toczeń rumieniowaty układowy (SLE), zwłaszcza w przypadkach podejrzenia ogólnego lub ograniczonego przebiegu choroby toczeń wywołany lekami (drug‑induced lupus) – najczęściej po przyjmowaniu hydralazyny, izoniazydu, minocykliny, procainamidu czy przeciwpadaczkowych autoimmunologiczne zapalenie wątroby (auto‑immune hepatitis) oraz pierwotna cholangitis żółciowa (PBC) choroby tkanki łącznej: mieszany zespół sklerodermii‑tocznu, zespół Sjögrena, układowa sclerodermia ocena zaburzeń immunologicznych w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu (ASD), gdzie podwyższony poziom anty‑histonów może sugerować współistniejący proces autoimmunologiczny wpływający na rozwój neurologiczny monitorowanie terapii immunosupresyjnej oraz ocena aktywności choroby autoimmunologicznej Metoda Materiał biologiczny: surowica pobrana z żyły (ok.
Technika: oznaczenie wykonywane jest metodą immunoenzymatyczną ELISA lub immunofluorescencji pośredniej (IFA), zależnie od wyposażenia laboratorium. W teście ELISA antygeny histonowe (H2A, H2B, H3, H4) są przytwierdzone do powierzchni płytki, a przeciwciała anty‑histonowe z próbki wiążą się z nimi.
Kompleks jest następnie wykrywany przy użyciu znakowanego enzymem przeciwciała wtórnego, a intensywność sygnału przeliczana jest na jednostki IU/ml lub stosunek do wartości kontrolnej. Interpretacja wyników Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał anty‑histonowych; nie wyklucza innych autoimmunologicznych przyczyn objawów. Wynik dodatni (niski) – tytuł lub stężenie przekraczające dolny próg referencyjny (zwykle > 1:80 lub > 20 IU/ml).
Może występować w łagodnych postaciach SLE, w początkowych stadiach choroby lub w innych chorobach tkanki łącznej. Wynik dodatni (wysoki) – tytuł powyżej 1:640 lub stężenie > 200 IU/ml. Często obserwowany w toczniu wywołanym lekami oraz w ciężkich postaciach autoimmunologicznego zapalenia wątroby. Trend zmian – rosnące wartości w kolejnych badaniach mogą świadczyć o nasileniu procesu autoimmunologicznego, spadek – o skuteczności terapii.
Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie wymaga się specjalnego przygotowania – nie jest konieczna 12‑godzinna podaż na czczo.