Cel badania Badanie ma na celu identyfikację przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciwko antygenom Helicobacter pylori w surowicy krwi. Obecność tych przeciwciał świadczy o przynajmniej przeszłym kontakcie z patogenem, co jest przydatne w diagnostyce chorób żołądkowo‑jelitowych oraz w ocenie ryzyka powikłań, takich jak wrzody czy nowotwory żołądka.
Wskazania kliniczne typowe dolegliwości dyspeptyczne: ból lub pieczenie w nadbrzuszu, nudności, wzdęcia, refluks żołądkowo‑przełykowy, zgaga; podejrzenie wrzodu żołądka lub dwunastnicy; przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka; monitorowanie pacjentów zagrożonych rozwojem raka żołądka lub chłoniaka MALT; osoby z zaburzeniami neurorozwojowymi (np. ASD, PANS/PANDAS), u których obserwuje się podwyższoną częstość objawów trawiennych i podejrzewa się wpływ infekcji H.
pylori na ogólny stan zdrowia i zachowanie. Metoda Test oparty jest na technice immunologicznej – najczęściej enzymatycznym badaniu immunosorbancji (ELISA) lub immunochromatografii. Po pobraniu krwi w probówce zawierającej antykoagulant, serum jest oddzielane i inkubowane z wyselekcjonowanymi antygenami H. Powstanie kompleksu antygen‑przeciwciało jest wykrywane przez zmianę koloru (ELISA) lub pojawienie się widocznej linii (immunochromatografia).
Test jest jakościowy, czyli wskazuje jedynie obecność lub brak przeciwciał. Przygotowanie pacjenta zalecany post na co najmniej 8 godzin przed pobraniem krwi (dozwolone picie wody); unikanie antybiotyków, inhibitorów pompy protonowej (IPP) oraz leków zobojętniających kwas żołądkowy przez minimum 2 tygodnie, o ile lekarz nie wskazuje inaczej; informowanie lekarza o ewentualnych szczepieniach przeciw H.
pylori lub o niedawnych terapiach eradykacyjnych, które mogą wpływać na wynik. Interpretacja wyników Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał IgG; najczęściej oznacza brak zakażenia lub bardzo wczesny etap, w którym układ odpornościowy nie wyprodukował jeszcze odpowiedzi humoralnej. Wynik dodatni – obecność przeciwciał IgG; wskazuje na wcześniejszy kontakt z H.
Nie rozróżnia on aktywnej infekcji od przebytej choroby, gdyż przeciwciała mogą utrzymywać się w surowicy od 6 do 12 miesięcy po skutecznej eradykacji. W sytuacji niejasnych wyników klinicznych zaleca się dodatkowe badania, np. test oddechowy z ureazą, test z kału na antygen lub gastroskopię z biopsją. Normy i ograniczenia Normą jest wynik ujemny. Pozytywny wynik wymaga oceny w kontekście objawów, historii leczenia i ewentualnych czynników zakłócających (np.