Cel badania Badanie ma na celu identyfikację w surowicy przeciwciał klasy IgM, które specyficznie wiążą się z antygenami Giardia lamblia. Obecność tych immunoglobulin wskazuje na aktualną lub bardzo niedawną infekcję pasożytniczą, zazwyczaj w ciągu 2‑4 tygodni od momentu zakażenia. Wskazania kliniczne Ostra biegunka, zwłaszcza tłuszczowa (steatorrhea) oraz przewlekłe zaburzenia wypróżniania.
Objawy zespołu złego wchłaniania: utrata masy ciała, niedobory witamin (A, D, K, B12) oraz minerałów. Dolegliwości żołądkowo‑jelitowe u dzieci i dorosłych, w tym u osób z autyzmem (ASD), u których dysbioza jelitowa może nasilać objawy neurobehawioralne. Monitorowanie efektywności terapii przeciwpierwotniakowej oraz ocena potrzeby kontynuacji leczenia. Rozpoznanie przyczyn zapalenia jelit w kontekście chorób współistniejących, takich jak PANS/PANDAS.
W sytuacjach, gdy badanie kału (antygen, PCR) jest niewykonalne lub wymaga potwierdzenia serologicznego. Materiał biologiczny Surowica z krwi żylnej – pobranie 2‑5 ml do probówki bez dodatku antykoagulantu. Próbka powinna zostać odwirowana maksymalnie w ciągu 30 min od pobrania. Surowica przechowuje się w temperaturze 2‑8 °C (do 48 h) lub zamraża w –20 °C przy dłuższym przechowywaniu.
Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) na mikropłytkach pokrytych wyspecjalizowanymi antygenami Giardia lamblia. Po dodaniu surowicy przeciwciała IgM wiążą się z antygenem, a następnie są wykrywane przy użyciu enzymatycznego podłoża, co generuje sygnał optyczny proporcjonalny do stężenia przeciwciał. Przygotowanie pacjenta Post nie jest wymagany – pacjent może spożywać posiłki i płyny przed pobraniem.
Unikać przyjmowania preparatów zawierających immunoglobuliny lub leków przeciwpasożytniczych w ciągu 7 dni przed pobraniem. W przypadku transfuzji krwi w ostatnich 30 dni wynik może być zafałszowany i wymaga ostrożnej interpretacji. U pacjentów z ciężką immunosupresją (np. HIV, chemioterapia) wynik może być fałszywie ujemny. Interpretacja wyników IgM dodatnie – wskazuje na aktywną lub bardzo niedawną giardiozę (zwykle w ciągu 2‑4 tygodni od zakażenia).
IgM ujemne – brak dowodów na niedawną infekcję; nie wyklucza bardzo wczesnego stadium, w którym przeciwciała nie zdążyły się jeszcze wytworzyć. W razie niejednoznaczności zaleca się potwierdzenie wyniku badaniem kału (antygen, PCR) lub powtórzenie testu po 1‑2 tygodniach. Wynik należy ocenić w kontekście objawów klinicznych, historii choroby oraz ewentualnych czynników wpływających na układ odpornościowy.