Cel badania Badanie ma na celu identyfikację w surowicy przeciwciał IgG, IgA oraz IgM skierowanych przeciwko antygenom pasożyta Giardia lamblia. Dzięki temu możliwe jest rozróżnienie infekcji aktualnej (IgM, podwyższone IgA) od przebytej ekspozycji (IgG), co jest szczególnie przydatne w ocenie stanu zdrowia układu pokarmowego. Wskazania kliniczne Przewlekłe lub nawracające biegunki, bóle brzuszne, wzdęcia, nudności oraz niezamierzona utrata masy ciała.
Diagnozowanie i monitorowanie giardiozy u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, u których objawy ze strony przewodu pokarmowego mogą nasilać trudności behawioralne i poznawcze. Ocena efektywności terapii przeciwpasożytniczej – spadek poziomu IgM i/lub IgA po leczeniu świadczy o ustąpieniu aktywnej infekcji. Wsparcie diagnostyczne w sytuacjach, gdy badanie kału (mikroskopia, PCR) jest niewykonalne, niejednoznaczne lub wymaga potwierdzenia serologicznego.
Rozważanie infekcji w kontekście dysbiozy jelitowej, która może wpływać na objawy neurologiczne u osób z ASD. Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły obwodowej – 5‑10 ml krwi. Próbka powinna zostać odwirowana w ciągu 2 godzin od pobrania. Przechowywanie: 2‑8 °C (do 7 dni) lub zamrożenie w temperaturze –20 °C przy dłuższym okresie przechowywania. Unikać hemolizy, ponieważ może zakłócić wynik testu.
Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatyczną ELISA (enzyme‑linked immunosorbent assay). Na powierzchni płytki mikrotitracyjnej utrwalone są wysoko czyste antygeny Giardia lamblia. Po dodaniu surowicy przeciwciała klasy IgG, IgA i IgM wiążą się z antygenem. Następnie wykrywa się je przy użyciu enzymatycznie znakowanych przeciwciał wtórnych, a pomiar absorbancji w określonej długości fali dostarcza ilościowego odzwierciedlenia stężenia immunoglobulin.
Interpretacja wyników IgM dodatni – wskazuje na świeżą lub trwającą infekcję (zwykle pojawia się w ciągu 1‑2 tygodni od zakażenia). IgA dodatni – świadczy o aktywnej odpowiedzi immunologicznej w błonie śluzowej jelita, typowej dla bieżącej giardiozy. IgG dodatni – dowód przebytej infekcji lub długotrwałej ekspozycji; przeciwciała tej klasy mogą utrzymywać się miesiącami lub latami po wyleczeniu.
Negatywne wyniki wszystkich trzech klas – brak dowodów na aktualną lub przeszłą infekcję; w bardzo wczesnym stadium ( W przypadku niezgodności z wynikami badań kału zaleca się powtórzenie testu po 2‑3 tygodniach oraz ocenę kliniczną. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie wymaga się specjalnej diety ani postu. Pacjent powinien unikać intensywnego wysiłku fizycznego w dniu pobrania, co może wpływać na skład surowicy.