Cel badania Badanie ma na celu oznaczenie w surowicy przeciwciał klasy IgM skierowanych przeciwko gangliozydowi GM3 (oznaczenie GM3‑IgM). Obecność tych autoprzeciwciał wskazuje na możliwe autoimmunologiczne uszkodzenie włókien nerwowych oraz udział układu immunologicznego w procesach demielinizacyjnych. Wskazania kliniczne Ostre zapalne zespoły polineuropatii, m.in. zespół Guillain‑Barré oraz jego warianty (Miller‑Fisher, Bickerstaff).
Przewlekłe zapalne neuropatie (CIDP) o podejrzanym podłożu autoimmunologicznym. Objawy neurologiczne pojawiające się po infekcjach wirusowych lub bakteryjnych, które mogą wywołać reakcję krzyżową przeciwko gangliozydom. Rozpoznanie złożonych zaburzeń neuropsychiatrycznych, w tym PANS/PANDAS, gdy istnieje podejrzenie komponentu immunologicznego.
Ocena stanu immunologicznego u pacjentów z autyzmem (ASD) oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, zwłaszcza przy współistniejących objawach ruchowych lub regresji rozwojowej. Monitorowanie przebiegu i skuteczności terapii immunomodulującej u pacjentów z udokumentowanym udziałem przeciwciał przeciwko GM3. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do oznaczenia wymagana jest surowica krwi pobrana z żyły obwodowej.
Zalecenia preparatywne: Badanie powinno być wykonane po co najmniej 8‑10 godzinach postu – pozwala to uniknąć zakłóceń spowodowanych lipemią. Unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania leków immunosupresyjnych (np. kortykosteroidy, azatiopryna) w ciągu 48 h przed pobraniem, chyba że lekarz zdecyduje inaczej. Próbkę należy transportować w temperaturze 2‑8 °C i dostarczyć do laboratorium nie później niż w ciągu 24 h od pobrania.
W przypadku pacjentów leczonych immunoglobulinami dożylnymi (IVIG) zaleca się odczekanie co najmniej 4 tygodni przed pobraniem, aby zminimalizować ryzyko fałszywie dodatnich wyników. Metoda Oznaczenie przeprowadzane jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunofluorescencji pośredniej. Procedura obejmuje: Imobilizację syntetycznego gangliozydu GM3 na powierzchni płytki mikrotitracyjnej.
Dodanie surowicy pacjenta – jeżeli w próbce występują IgM przeciwko GM3, wiążą się one z antygenem. Wykrycie kompleksu przy użyciu przeciwciała anty‑human IgM sprzężonego enzymem (np. peroksydazą chrzanową) lub fluorochromem. Odczyt sygnału optycznego (ELISA) lub fluorescencji i przeliczenie wyniku na jednostki międzynarodowe (U/mL) przy pomocy krzywej kalibracyjnej. Wrażliwość testu wynosi ~5 U/mL, a swoistość przekracza 95 % przy prawidłowo dobranej kontroli.