Cel badania Test służy do oznaczenia poziomu przeciwciał IgG przeciwko gangliozydowi GD1b (anti‑GD1b IgG) w surowicy krwi. Gangliozyd GD1b jest składnikiem błon neuronów obwodowych, a jego autoantygeniczne właściwości odgrywają rolę w uszkodzeniach mieliny wywołanych reakcją immunologiczną. Wskazania kliniczne Podejrzenie zespołu Guillain‑Barré, zwłaszcza wariantu Miller‑Fisher (ataxia, odruchy arefleksyjne, osłabienie mięśni oddechowych).
Objawy sensoryczno‑ataksowe, dysautonomia lub neuropatia czuciowa o niejasnym pochodzeniu. Rozpoznanie i monitorowanie chorób autoimmunologicznych układu nerwowego, w tym przypadków współistniejących z zaburzeniami neurorozwojowymi, takimi jak autyzm (ASD), gdy istnieje podejrzenie udziału mechanizmów immunologicznych. Ocena przyczyn objawów neurologicznych po infekcjach (bakteryjnych lub wirusowych), które mogą wywołać zespół post‑infekcyjny.
Włączenie do szerokiego panelu badań immunologicznych w diagnostyce zaburzeń neurorozwojowych. Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły obwodowej – 2 – 5 ml krwi w probówce bez antykoagulantu. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań dietetycznych ani farmakologicznych. W sytuacji podejrzenia ostrego zespołu Guillain‑Barré zaleca się pobranie próbki przed rozpoczęciem terapii immunomodulującej (np.
immunoglobuliny, plazmafereza), aby uniknąć fałszywie obniżonych wyników. Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatycznego testu ELISA (Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay). Na powierzchnię płytki mikrotestowej utrwalone są cząsteczki gangliozydu GD1b. Po dodaniu surowicy przeciwciała IgG z próbki wiążą się z immobilizowanym GD1b.
Następnie dodawany jest enzymatycznie znakowany antyciało przeciw‑IgG, co umożliwia pomiar absorbancji (OD) proporcjonalnej do stężenia badanych przeciwciał. Interpretacja wyników Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał anti‑GD1b IgG; nie wyklucza innych przyczyn neuropatii. Wynik dodatni – obecność przeciwciał IgG przeciwko GD1b; wspiera diagnozę neuropatii autoimmunologicznej (np. Miller‑Fisher, sensory‑ataxic neuropathy).
Wartość liczbową można wykorzystać do oceny odpowiedzi na leczenie. Wartość graniczna – wyniki w pobliżu progu (np. 0,9‑1,1 U/ml) powinny być interpretowane w kontekście obrazu klinicznego i, w razie potrzeby, powtórzone po 2‑4 tygodniach. Ograniczenia badania Test nie jest wyłącznie specyficzny dla jednego schorzenia – dodatni wynik może wystąpić także w innych chorobach autoimmunologicznych układu nerwowego (np. zespół CIDP, stwardnienie rozsiane).