Cel badania Celem jest określenie poziomu specyficznych przeciwciał IgG oraz IgM przeciwko patogenowi Francisella tularensis. Obecność IgM świadczy o niedawnym zakażeniu, natomiast IgG wskazuje na przebyte zakażenie lub immunizację. Wskazania kliniczne Objawy sugerujące tularemię: gorączka, bóle mięśniowo‑stawowe, powiększone węzły chłonne, owrzodzenia skórne, zapalenie płuc. Kontrola przebiegu choroby oraz ocena skuteczności leczenia antybiotykowego.
Ocena statusu immunologicznego u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (np. ASD), u których nawracające infekcje mogą nasilać objawy neurobehawioralne. Badania przesiewowe w grupach wysokiego ryzyka: pracownicy laboratoriów, myśliwi, osoby przebywające w regionach endemicznych. Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły w ilości 2‑5 ml.
Próbka powinna być odwirowana i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C nie dłużej niż 48 h lub zamrożona w –20 °C przy dłuższym przechowywaniu. Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą ELISA (enzyme‑linked immunosorbent assay) z użyciem wysoko czułych antygenów F. Przeciwciała z surowicy wiążą się z antygenem, a następnie są wykrywane przy pomocy znakowanego enzymatycznie przeciwciała wtórnego, co umożliwia ilościowy pomiar absorpcji i określenie miana przeciwciał.
Interpretacja wyników IgM dodatnie, IgG ujemne – wskazuje na wczesną fazę infekcji (zwykle IgM dodatnie, IgG dodatnie – oznacza aktywną infekcję w fazie przejściowej lub wtórną. IgM ujemne, IgG dodatnie – świadczy o przebytej infekcji, skutecznej immunizacji lub późnym stadium choroby. Oba przeciwciała ujemne – brak dowodów na kontakt z F. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań.
Optymalnie pobranie krwi powinno nastąpić przed rozpoczęciem antybiotykoterapii, aby uniknąć fałszywie ujemnych wyników. Ograniczenia Okienko serologiczne – w pierwszych 5‑7 dniach od zakażenia przeciwciała mogą być niewykrywalne. Możliwość reakcji krzyżowych z przeciwciałami przeciwko innym bakteriom Gram‑ujemnym; nowoczesne antygeny stosowane w teście minimalizują to ryzyko. Powiązane badania Kultura materiału z miejsca zakażenia (np.
wymaz z owrzodzenia) – metoda referencyjna, ale czasochłonna. tularensis – przydatne w bardzo wczesnym etapie, gdy przeciwciała nie są jeszcze obecne. immunofluorescencja pośrednia, mogą służyć jako potwierdzenie wyników ELISA. Znaczenie w diagnostyce osób z zaburzeniami neurorozwojowymi U pacjentów z ASD, PANS/PANDAS czy innymi zaburzeniami neurorozwojowymi infekcje mogą wywoływać lub nasilać objawy neurobehawioralne.