Cel badania Badanie ma na celu wykrycie i ilościowe oznaczenie przeciwciał IgG skierowanych przeciwko fosfolipidom (p‑ciała antyfosfolipidowe) w surowicy krwi. Obecność tych autoprzeciwciał jest kluczowym markerem zespołu antyfosfolipidowego (APS), choroby autoimmunologicznej, w której układ odpornościowy atakuje fosfolipidy oraz białka wiążące fosfolipidy na powierzchni komórek śródbłonka, prowadząc do zwiększonej skłonności do tworzenia zakrzepów oraz zaburzeń ciążowych.
Wskazania kliniczne Objawy sugerujące APS: zakrzepy żył głębokich, zakrzepy tętnicze, udary mózgu, zawały serca. Powtarzające się poronienia, przedwczesny poród, niewydolność łożyska lub inne komplikacje ciążowe. livedo reticularis, naczyniowe wykwity. Przewlekłe bóle głowy, migreny, zapalenia stawów, objawy ogólnoustrojowe.
Ocena ryzyka zakrzepowo‑zatorowego u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, u których obserwuje się podwyższoną częstość zaburzeń autoimmunologicznych. Diagnostyka współistniejących stanów autoimmunologicznych w ramach zespołu PANS/PANDAS. Metoda Oznaczenie przeprowadza się metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunofluorescencyjną. W teście fosfolipidy są przytwierdzone do stałej fazy płytki, a przeciwciała IgG z próbki wiążą się z tymi antygenami.
Po dodaniu enzymatycznie znakowanego przeciwciała wtórnego uzyskuje się sygnał proporcjonalny do stężenia przeciwciał w surowicy. Wynik podaje się w jednostkach międzynarodowych (U/ml) lub jako stosunek do wartości kontrolnej. Przygotowanie pacjenta Pobranie 5 ml krwi żylnej w probówce bez dodatku antykoagulantu, po odwirowaniu uzyskuje się czystą surowicę. Nie wymaga specjalnej diety; pacjent powinien unikać intensywnego wysiłku fizycznego w dniu pobrania.
Jeśli pacjent przyjmuje leki przeciwzakrzepowe (warfaryna, heparyna, NOAC), lekarz może zalecić ich odstawienie lub zmodyfikowanie dawkowania przed pobraniem próbki, aby uniknąć wpływu na wynik. Próbkę należy dostarczyć do laboratorium w temperaturze pokojowej, najlepiej w ciągu 2 godzin od pobrania.
Interpretacja wyników Wynik prawidłowy – stężenie poniżej ustalonego progu (zwykle Wynik podwyższony – przekroczenie progu diagnostycznego, co może potwierdzać aktywny zespół antyfosfolipidowy. Należy skonsultować wynik z objawami klinicznymi oraz rozważyć dodatkowe testy (przeciwciała IgM, testy koagulacyjne, anty‑β2‑glikoproteina I).