Cel badania Badanie określa poziom przeciwciał IgM skierowanych przeciwko antygenom enterowirusowym (np. wirusy Coxsackie, echowirusy, EV71). Obecność IgM świadczy o aktualnej lub niedawno przebytej infekcji, co jest istotne przy rozpoznawaniu przyczyn ostrej choroby, zapalenia opon mózgowo‑rdzeniowych, zapalenia mięśnia sercowego oraz ewentualnego wpływu infekcji na układ nerwowy.
Wskazania kliniczne Ostre objawy infekcji wirusowej – gorączka, wysypka, zapalenie gardła, biegunka. Objawy neurologiczne, takie jak zapalenie opon mózgowo‑rdzeniowych, encefalopatia, drgawki. Rozpoznanie zespołów neuroimmunologicznych (PANS, PANDAS) oraz poszukiwanie czynników wyzwalających infekcją w zaburzeniach neurorozwojowych, w tym autyzmie. Monitorowanie przebiegu choroby oraz ocena skuteczności terapii antywirusowej lub immunomodulującej.
W sytuacjach, gdy podejrzewa się powikłania sercowo‑naczyniowe po infekcji enterowirusowej. Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły (minimum 5 ml) do probówki z dodatkiem koagulantu. Po pobraniu próbkę należy odwirować, a następnie przechowywać w temperaturze –20 °C, jeżeli analiza nie zostanie wykonana w ciągu 24 h. Próbka powinna być wolna od hemolizy i lipidemii, które mogą zakłócić wynik testu.
Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunofluorescencji pośredniej. W teście wykorzystuje się wysoko specyficzne antygeny enterowirusowe przyłączone do podłoża. Po związaniu przeciwciał IgM z antygenem, reakcja jest wykrywana enzymatycznym podłożem, a wynik podawany jest w jednostkach międzynarodowych (U/ml) lub jako stosunek optyczny (OD). Test cechuje wysoka czułość (≥95 %) i specyficzność (≥98 %).
Przygotowanie pacjenta Post nie jest wymagany. Unikać pobierania krwi w ciągu 48 h od podania immunoglobulin, terapii sterydowej lub innych leków immunosupresyjnych, które mogą fałszować wynik. U małych dzieci zaleca się odczekanie 2‑3 godzin po ostatnim karmieniu przed pobraniem próbki. W przypadku podejrzenia ostrej infekcji, pobranie krwi powinno nastąpić w pierwszych dniach objawów, aby zmaksymalizować wykrywalność IgM.
Interpretacja wyników Wynik dodatni (IgM powyżej normy referencyjnej) – wskazuje na niedawną infekcję enterowirusową, najczęściej w ciągu ostatnich 2‑4 tygodni. W sytuacji objawów neurologicznych zaleca się dodatkowe badania, np. PCR z materiału kałowego lub płynu mózgowo‑rdzeniowego. Wynik ujemny (IgM w granicach normy) – nie wyklucza wcześniejszej infekcji, ale sugeruje brak aktywnej odpowiedzi IgM.