Cel badania Ocena obecności i ilości przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciwko białkom desmosomalnym – desmoglein‑1 (Dsg1) i desmoglein‑3 (Dsg3) – występującym w warstwie kolczystej naskórka. Test służy do potwierdzenia rozpoznania pęcherzycy (pemphigus foliaceus i pemphigus vulgaris) oraz do oceny stopnia aktywności choroby. Wskazania kliniczne Objawy sugerujące pęcherzycę: powstawanie pęcherzy, owrzodzeń skórnych lub błon śluzowych.
Rozróżnienie pęcherzycy od innych chorób pęcherzowych, np. łuszczycy pęcherzowej, erythema multiforme, czy pęcherzowego zapalenia skóry. Kontrola skuteczności terapii immunosupresyjnej u pacjentów z potwierdzonym rozpoznaniem. Ocena ryzyka autoimmunologicznego u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, u których obserwuje się podwyższoną częstość występowania chorób autoimmunologicznych. Materiał badania Krew pobrana żylą – surowica lub osocze, zazwyczaj 5 ml.
Próbka powinna być pobrana na czczo, aby uniknąć wpływu pokarmu na stężenie białek. Metoda Badanie wykonywane jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) z wykorzystaniem rekombinowanych, wysoko czystych antygenów Dsg1 i Dsg3 przytwierdzonych do płytki. Wynik podawany jest w jednostkach międzynarodowych IU/ml; wartości powyżej ustalonego progu (zwykle >20 IU/ml) są interpretowane jako dodatnie.
Test charakteryzuje się wysoką czułością (≈95 %) i specyficznością (≈98 %) w wykrywaniu autoprzeciwciał przeciwko desmogleinom. Interpretacja wyników Wynik dodatni: Potwierdza obecność autoprzeciwciał przeciwko Dsg1 i/lub Dsg3, co silnie wskazuje na pemphigus foliaceus (dominujący Dsg1) lub pemphigus vulgaris (dominujący Dsg3 lub oba antygeny).
Wynik ujemny: Nie wyklucza pęcherzycy, szczególnie w wczesnym stadium lub przy niskim poziomie przeciwciał; wskazane jest powtórzenie badania po kilku tygodniach lub zastosowanie dodatkowych metod, takich jak immunofluorescencja bezpośrednia skóry. Poziom podwyższony: Zazwyczaj koreluje z nasileniem objawów klinicznych i może służyć do monitorowania odpowiedzi na leczenie – spadek tytułu antycuerpo wskazuje na skuteczność terapii.
Przygotowanie pacjenta Pacjent powinien przyjść na czczo (minimum 8 h od ostatniego posiłku). Nie ma konieczności odstawiania leków immunosupresyjnych przed pobraniem próbki, lecz lekarz prowadzący powinien być poinformowany o aktualnym schemacie leczenia, gdyż może to wpłynąć na poziom przeciwciał. Kod ICD PEM‑US – badanie serologiczne przeciwciał przeciwko warstwie kolczystej w kontekście pęcherzycy.