Cel badania Test ma na celu wykrycie w surowicy przeciwciał skierowanych przeciwko antygenowi cytosolowemu hepatocytów typu 1 (anty‑LC‑1). Obecność tych autoantygenów jest wysoce charakterystyczna dla autoimmunologicznego zapalenia wątroby typu 2 (AIH‑2) i służy zarówno do potwierdzenia rozpoznania, jak i do oceny bieżącej aktywności choroby. Wskazania kliniczne Podejrzenie AIH‑2, szczególnie u pacjentów w wieku do 18 lat.
Niejasne podwyższenie enzymów wątrobowych (ALT, AST) po wykluczeniu infekcji wirusowych, toksycznego uszkodzenia wątroby lub innych przyczyn. Monitorowanie skuteczności leczenia immunosupresyjnego u osób z potwierdzonym AIH‑2. Ocena współistniejących chorób autoimmunologicznych u pacjentów z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD), u których obserwuje się zwiększoną częstość autoimmunologii.
Uzupełnienie panelu serologicznego w przypadkach niejasnych zmian histopatologicznych wątroby. Materiał i przygotowanie pacjenta Materiał: 2 ml krwi pobranej do probówki bez antykoagulantu (do uzyskania surowicy) lub do probówki z żelowym separatorami. Przygotowanie: nie wymaga głodzenia; próbkę pobiera się w warunkach spoczynkowych. Zaleca się, aby pacjent nie przyjmował w dniu pobrania leków immunosupresyjnych (np.
kortykosteroidów, azatiopryny), które mogą obniżać poziom przeciwciał. Po pobraniu próbki należy odczekać 30 min, aby krew się zsiadła, a następnie odwirować i oddzielić surowicę. Metoda analityczna Wykrywanie anty‑LC‑1 odbywa się najczęściej przy użyciu jednej z dwóch technik: ELISA (enzymatyczny test immunologiczny) – antygen LC‑1 jest przytwierdzony do płytki, a przeciwciała pacjenta wiążą się z nim.
Po dodaniu znakowanego przeciwciała wtórnego i podłożem enzymatycznym uzyskuje się sygnał kolorowy proporcjonalny do stężenia przeciwciała. Immunoblot (Western blot) – rozdzielone białka antygenowe LC‑1 są przenoszone na membranę, a następnie inkubowane z surowicą pacjenta. Detekcja odbywa się przy pomocy znakowanego przeciwciała wtórnego, co pozwala na ocenę obecności i intensywności pasma LC‑1.
Obie metody poddawane są walidacji wewnętrznej i zewnętrznej, a wyniki wyrażane są w tytulacjach (np. Interpretacja wyników Wynik dodatni: obecność przeciwciał anty‑LC‑1 potwierdza wysokie prawdopodobieństwo AIH‑2. Pozytywność może wystąpić samodzielnie lub równocześnie z przeciwciałami LKM‑1. Tytulacje ≥ 1:80 zwykle korelują z podwyższonymi enzymami wątrobowymi i zwiększonym stężeniem IgG.