Cel badania Określenie obecności oraz poziomu przeciwciał klasy IgM i IgG skierowanych przeciwko wirusowi Coxsackie A7 (kod ICD: COX‑A7) w surowicy krwi. Test pozwala rozróżnić infekcję aktualną, fazę przejściową oraz przeszłe zakażenie, a także ocenić możliwy związek pomiędzy zakażeniem a zaburzeniami neuropsychiatrycznymi, takimi jak autyzm (ASD) czy PANS/PANDAS.
Wskazania kliniczne Ostre objawy zakażenia enterowirusem: gorączka, zapalenie gardła, owrzodzenia jamy ustnej, wysypka charakterystyczna dla choroby rąk, stóp i jamy ustnej. Powikłania sercowo‑naczyniowe, w tym zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia. Zakażenia ośrodkowego układu nerwowego – aseptyczne zapalenie opon mózgowo‑rdzeniowych, zapalenie mózgu.
Nowe lub nasilające się objawy neuropsychiatryczne u pacjentów z ASD, PANS lub PANDAS, podejrzenie wyzwalacza immunologicznego. Monitorowanie przebiegu choroby oraz skuteczności terapii przeciwwirusowej lub immunomodulującej. Diagnostyka powikłań trzustkowych (np. zapalenie trzustki) oraz innych rzadkich manifestacji klinicznych związanych z Coxsackie A7. Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły obwodowej (5‑10 ml).
Próbka powinna być odwirowana w ciągu 30 min od pobrania, a następnie przechowywana w temperaturze 2‑8 °C nie dłużej niż 48 h. W przypadku opóźnionej analizy surowicę można zamrozić w temperaturze –20 °C, zachowując stabilność przeciwciał. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych zaleceń dietetycznych.
Zaleca się unikanie podania szczepionek, intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania leków immunosupresyjnych w ciągu 48 h przed pobraniem krwi, aby nie zakłócić wyników serologicznych. Metoda Badanie realizowane jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunofluorescencji pośredniej. Test jednocześnie określa: IgM – wskaźnik niedawnej lub trwającej infekcji; zwykle podwyższone w 1‑3 tygodniach od momentu zakażenia.
IgG – dowód przebytej infekcji lub późniejszej fazy choroby; pojawia się po 2‑3 tygodniach i może utrzymywać się miesiącami, a nawet latami. Interpretacja wyników IgM dodatnie, IgG ujemne – wskazuje na bardzo wczesną fazę zakażenia Coxsackie A7. IgM dodatnie, IgG dodatnie – sugeruje aktywną infekcję w fazie przejściowej (od kilku tygodni do kilku miesięcy). IgM ujemne, IgG dodatnie – dowód przebytej infekcji; brak aktualnej replikacji wirusa.