Cel badania Badanie ma na celu wykrycie i określenie poziomu przeciwciał klasy IgM oraz IgG skierowanych przeciwko antygenom Coxiella burnetii w dwóch fazach rozwojowych bakterii – fazie I (antygeny związane z formą wewnątrzkomórkową) i fazie II (antygeny charakterystyczne dla postaci zewnątrzkomórkowej).
Dzięki temu możliwe jest rozróżnienie: aktywnego, ostrego zakażenia (dominują IgM fazy II oraz wczesny IgG fazy II), przebiegu przeszłego lub niedawnego (spadek IgM, podwyższony IgG fazy II), przewlekłej infekcji (wysoki IgG fazy I przy niskim lub nieobecnym IgM).
Wskazania kliniczne objawy ostrej infekcji płucnej, gorączka, bóle mięśniowo‑stawowe, które mogą sugerować Q‑fever, monitorowanie pacjentów po przebytej infekcji w celu wykrycia przejścia w postać przewlekłą, taką jak zapalenie wsierdzia, wątroby czy płuc, ocena niejasnych objawów neurologicznych, immunologicznych lub behawioralnych u osób z ASD, PANS/PANDAS, gdzie przewlekłe zakażenie może modulować układ odpornościowy i neuroprzekaźniki, badania przesiewowe u osób narażonych na kontakt ze zwierzętami (hodowcy, pracownicy weterynarii, rolnicy), przy podejrzeniu powikłań sercowo‑naczyniowych po Q‑fever, zwłaszcza u pacjentów z wrodzonymi predyspozycjami.
Materiał biologiczny Do analizy wykorzystuje się surowicę lub osocze pobrane z żyły w ilości 5‑10 ml. Próbkę należy odwirować w ciągu 30 min od pobrania, a następnie przechowywać w temperaturze 2‑8 °C nie dłużej niż 48 h. W przypadku opóźnienia badania materiał może być zamrożony w temperaturze –20 °C.
Metoda Przeciwciała oznaczane są metodą pośredniej immunofluorescencji (IFA) oraz testem enzymowo‑immunologicznym (ELISA) wykorzystującym wyspecjalizowane antygeny fazy I i fazy II Coxiella burnetii. Wyniki podaje się jako: titer (np. 1:64, 1:128) względem standardowej kontroli, lub stężenie w jednostkach międzynarodowych (IU/ml), zgodnie z normami producenta.
Obie techniki charakteryzują się wysoką czułością (>95 %) i specyficznością (>98 %) przy odpowiedniej kontroli jakości. Interpretacja wyników Faza II IgM + oraz/lub Faza II IgG + – wskazuje na ostre lub niedawne zakażenie Q‑fever; IgM zwykle zanika po 6‑8 tygodniach, a IgG fazy II utrzymuje się do kilku miesięcy. Faza I IgG + przy niskim lub nieobecnym IgM – sugeruje przewlekłą postać infekcji, najczęściej związana z zapaleniem wsierdzia, wątroby lub płuc.