Cel badania Oznaczenie specyficznych przeciwciał IgM przeciwko antygenom Chlamydia (Chlamydophila) pneumoniae pozwala ustalić, czy w ostatnich tygodniach doszło do aktywnej infekcji bakteryjnej, typowej dla atypowego zapalenia płuc. Wskazania kliniczne ostre objawy układu oddechowego – kaszel, gorączka, dreszcze, duszność, ból w klatce piersiowej, podejrzenie atypowego zapalenia płuc wywołanego C.
pneumoniae, monitorowanie skuteczności terapii antybiotykowej u pacjentów z potwierdzonym zakażeniem, rozszerzona diagnostyka przy przewlekłych lub nawracających objawach oddechowych, badanie w ramach panelu immunologicznego przy ocenie możliwego wpływu przebytej infekcji na procesy zapalne w mózgu, co jest przedmiotem badań w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym ASD i PANS/PANDAS.
Materiał biologiczny Próbka krwi pobrana żyle – najczęściej surowica, ale dopuszczalne jest także osocze. Krew powinna być pobrana do probówki bez antykoagulantu (surowica) lub z heparyną (osocze), a po odwirowaniu przechowywana w temperaturze 2‑8 °C nie dłużej niż 48 h przed analizą. Metoda Test oparty jest na technice immunoenzymatycznej ELISA. Na płytce mikrotestowej utrwalone są wysoko czyste antygeny C.
Po dodaniu surowicy pacjenta przeciwciała IgM wiążą się z tymi antygenami. Następnie dodaje się enzymatycznie znakowane przeciwciało wykrywające, które reaguje z podłożem, wytwarzając sygnał koloryzacyjny. Natężenie koloru (OD) jest proporcjonalne do stężenia przeciwciał IgM w próbce. Test może być podany jako ilościowy (IU/mL) lub półilościowy (wartość wskaźnikowa).
Interpretacja wyników IgM dodatnie – wskazuje na świeżą infekcję, najczęściej pojawiającą się 1‑3 tygodnie po wystąpieniu objawów. W połączeniu z dodatnimi IgA lub rosnącymi IgG potwierdza aktywny przebieg choroby. IgM ujemne – brak dowodów na aktualne zakażenie. Może oznaczać brak infekcji, późny etap, w którym IgM już zanikło, lub sytuację, gdy pacjent jest immunosuprowadzony i nie wytworzył odpowiedzi IgM.
Wynik należy ocenić w kontekście obrazu klinicznego oraz innych serologii (IgA, IgG) i ewentualnych wyników mikrobiologicznych (np. PCR z wymazu z dróg oddechowych). Możliwe przyczyny fałszywie dodatnich wyników: krzyżowa reaktywność z innymi gatunkami chlamydii (np. trachomatis), nieprawidłowości techniczne w procedurze laboratoryjnej. Fałszywie ujemne wyniki mogą wystąpić w bardzo wczesnym okresie zakażenia (okno serologiczne) lub u pacjentów z zaburzeniami odporności.