Cel badania Badanie ma na celu wykrycie w surowicy przeciwciał IgM specyficznych dla bakterii Borrelia burgdorferi. Obecność tych immunoglobulin świadczy o niedawnym zakażeniu, typowo w okresie od 2 do 4 tygodnia po ukąszeniu kleszcza. Wskazania kliniczne Osoby przebywające w regionach endemiczych, które mogły zostać ukąszone przez kleszcza. Objawy wczesnej boreliozy: rumień wędrujący, gorączka, bóle głowy, mięśni i stawów, ogólne osłabienie.
bóle szyi, zaburzenia koncentracji, zmiany nastroju) sugerujące neuroboreliozę, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem. Kontrola skuteczności terapii antybiotykowej w początkowej fazie choroby. Metoda Materiał: surowica krwi pobrana z żyły. Analiza przeprowadzana jest techniką ELISA (Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay).
Na powierzchnię płytki nanosi się antygeny charakterystyczne dla Borrelia burgdorferi, które wiążą się z przeciwciałami IgM obecnymi w próbce. Po dodaniu podłoża enzymatycznego rejestruje się zmianę absorbancji, a wynik wyrażany jest jako stosunek do ustalonego progu (cut‑off). Dodatni wynik wymaga potwierdzenia testem Western blot, który identyfikuje specyficzne białka bakteryjne.
Przygotowanie pacjenta Nie jest wymagany post – pobranie krwi może odbywać się o dowolnej porze dnia. Zaleca się unikanie antybiotyków w ciągu 2‑4 tygodni przed pobraniem próbki, gdyż mogą one obniżać poziom przeciwciał IgM. Należy poinformować lekarza o ostatnich szczepieniach, infekcjach wirusowych lub stanach immunosupresyjnych, które mogą wpływać na wynik. Interpretacja wyników Wynik dodatni – sugeruje niedawną infekcję Borrelia burgdorferi.
Ze względu na możliwość reakcji krzyżowych (np. z innymi spirochetami), wynik powinien być potwierdzony testem Western blot. Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał IgM. Może oznaczać brak zakażenia lub zbyt wczesny moment pobrania (przed wytworzeniem odpowiedzi humoralnej). Wynik niejednoznaczny (słaby reakcja) – wskazuje na konieczność powtórzenia badania po 2‑3 tygodniach lub wykonania dodatkowych testów (np. przeciwciała IgG, Western blot).
Norma i dalsze postępowanie Próg dodatnio‑negatywny ustalany jest przez laboratorium na podstawie walidacji wewnętrznej oraz międzynarodowych standardów. Po uzyskaniu dodatniego wyniku IgM, lekarz powinien ocenić jego zgodność z objawami klinicznymi i, w razie potrzeby, potwierdzić wynik Western blot. Wczesne rozpoczęcie terapii antybiotykowej (np.