Cel badania Badanie ma na celu wykrycie w surowicy przeciwciał IgG przeciwko patogenowi Borrelia burgdorferi. Obecność tych przeciwciał świadczy o kontakcie z krętkiem i pozwala ocenić, czy zakażenie przyjęło formę przeszłą, czy też utrzymuje się w postaci przewlekłej. Wskazania kliniczne Utrzymujące się bóle stawów, zapalenie stawów lub mięśni po ukąszeniu kleszcza. Objawy neurologiczne (parestezje, zaburzenia pamięci, problemy z koncentracją) sugerujące neuroboreliozę.
Przewlekłe zmęczenie, zaburzenia snu lub ogólne osłabienie nie wyjaśnione innymi przyczynami. Potrzeba potwierdzenia wcześniejszej infekcji w kontekście oceny skuteczności terapii antybiotykowej. Pacjenci z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS, PANDAS), u których objawy neurologiczne mogą nakładać się na objawy boreliozy. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Materiał: 5 ml krwi żylnej pobranej do probówki z antykoagulantem (np.
EDTA) lub probówki bez antykoagulantu w celu uzyskania surowicy. Nie wymagana jest głodówka – posiłek przed pobraniem nie wpływa na wynik. Pacjent powinien poinformować lekarza o przyjmowanych lekach, zwłaszcza antybiotykach, immunosupresorach oraz suplementach, które mogą modulować odpowiedź immunologiczną. W dniu pobrania należy unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz niedawnych szczepień, które mogą tymczasowo podnieść poziom przeciwciał.
Metoda analityczna W laboratorium najpierw przeprowadza się test ELISA (enzyme‑linked immunosorbent assay) w celu wykrycia przeciwciał IgG. W przypadku wyniku dodatniego lub niejednoznacznego stosuje się drugi poziom – test Western blot, zgodnie z wytycznymi CDC oraz polskimi protokołami diagnostycznymi. Test ELISA charakteryzuje wysoką czułość, natomiast Western blot zapewnia wysoką swoistość.
Przebieg pobrania i transportu próbki Pobranie: wykwalifikowany personel pobiera krew z żyły łokciowej, oznacza probówkę i zabezpiecza ją przed uszkodzeniem. Transport: próbka jest przewożona do laboratorium w temperaturze 2‑8 °C i analizowana najpóźniej w ciągu 24 h od pobrania. Analiza: po odwirowaniu krwi uzyskuje się surowicę, którą poddaje się testowi ELISA; w razie potrzeby wykonuje się Western blot.
Raportowanie: wyniki, wraz z interpretacją kliniczną, są przekazywane lekarzowi prowadzącemu. Interpretacja wyników Negatywny: brak wykrywalnych przeciwciał IgG – najczęściej oznacza brak przebytej infekcji lub bardzo wczesny etap, w którym przeciwciała jeszcze nie wykształciły się (okres serologiczny Pozytywny: obecność przeciwciał IgG – wskazuje na przeszłe zakażenie lub jego przewlekły przebieg; poziom IgG może utrzymywać się latami po skutecznym leczeniu.