Cel badania Test ma na celu identyfikację i oznaczenie w surowicy przeciwciał IgG skierowanych przeciwko specyficznym antygenom błony podstawnej naskórka (charakteryzującym pemphigoid) oraz przeciwko desmosomom warstwy kolczystej (typowym dla pemphigus). Wykrycie tych autoprzeciwciał potwierdza autoimmunologiczny charakter zmian skórnych i umożliwia odróżnienie ich od innych przyczyn pęcherzowych zmian dermatologicznych.
Wskazania kliniczne Podejrzenie pęcherzowego zapalenia skóry (bullous pemphigoid) – objawy takie jak pęcherze, owrzodzenia, intensywny świąd, zmiany na skórze i błonach śluzowych. Objawy sugerujące pemphigus vulgaris lub pemphigus foliaceus – rozwarstwienia naskórka, bolesne owrzodzenia, pęcherze o różnej wielkości. Kontrola aktywności choroby oraz ocena skuteczności leczenia immunosupresyjnego lub kortykosteroidowego.
Diagnostyka współistniejących chorób autoimmunologicznych u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym ASD, u których obserwuje się podwyższone ryzyko dysfunkcji immunologicznych. Rozpoznanie niejasnych zmian skórnych, które nie wykazują jednoznacznych cech klinicznych. Materiał biologiczny Surowica krwi pobrana z żyły obwodowej – zalecana objętość 5‑10 ml, pobrana do probówki bez dodatku antykoagulantu.
Metoda Badanie wykonywane jest metodą pośredniej immunofluorescencji (IIF) na przygotowanym preparacie skóry ludzkiej podzielonej techniką „salt‑split skin”. Procedura obejmuje: Rozcieńczenie surowicy pacjenta w seriach (np. 1:10, 1:100, 1:1000) i inkubację z preparatem skóry. Dodanie wtórnego przeciwciała znakowanego fluorochromem, które wiąże się z ludzkim IgG.
Obserwację pod mikroskopem fluorescencyjnym – pozytywne wiązanie w strefie błony podstawnej wskazuje na przeciwciała przeciwko antygenom pemphigoid, natomiast fluorescencja w warstwie kolczystej (desmosomy) świadczy o przeciwciałach przeciwko antygenom pemphigus. W niektórych laboratoriach wynik może być dodatkowo potwierdzony testami ELISA lub immunoblot, które umożliwiają kwantyfikację przeciwciał przeciwko specyficznym białkom (BP180, BP230, Dsg1, Dsg3).
Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie wymaga się specjalnego przygotowania dietetycznego ani farmakologicznego. Należy jednak poinformować pacjenta, aby: Unikał podawania dobowych dawek immunoglobulin, plazmaferezy lub intensywnej terapii immunosupresyjnej w ciągu 2‑4 tygodni przed pobraniem, gdyż mogą one obniżać wykrywalność autoprzeciwciał. Nie przyjmował leków przeciwzapalnych (np.