Cel badania Test ma na celu wykrycie i ilościowe oznaczenie w surowicy przeciwciał przeciw błonie podstawnej kłębuszków nerkowych (GBM). Obecność tych autoprzeciwciał świadczy o autoimmunologicznym ataku układu odpornościowego na struktury nerkowe, co może prowadzić do ciężkiego zapalenia kłębuszków i szybkiego pogorszenia czynności nerek. Wskazania kliniczne Podejrzenie zespołu Goodpasture’a – jednoczesne zapalenie nerek i płuc wywołane przeciwciałami anti‑GBM.
Szybkokurczliwe zapalenie kłębuszków nerkowych (RPGN) typu I, w którym antygenem docelowym jest GBM. Niejasne objawy nefrologiczne: krwiomocz, białkomocz, podwyższony poziom kreatyniny lub nagły spadek filtracji kłębuszkowej. Ocena ryzyka progresji choroby nerkowej u pacjentów z innymi autoimmunologicznymi schorzeniami (np. Monitorowanie skuteczności terapii immunosupresyjnej lub plazmaferezy u osób, u których stwierdzono obecność przeciwciał anti‑GBM.
Badanie w ramach diagnostyki współistniejących zaburzeń autoimmunologicznych u pacjentów z ASD lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których obserwuje się podwyższoną częstość chorób autoimmunologicznych. Materiał i przygotowanie pacjenta Do oznaczenia przeciwciał anti‑GBM pobiera się krew – zazwyczaj 5 ml krwi pełnej, umieszczonej w probówce bez antykoagulantu.
Po pobraniu próbkę wirować należy w celu uzyskania surowicy, która jest przechowywana w temperaturze 2‑8 °C do momentu analizy (maksymalnie 48 h) lub zamrażana przy –20 °C przy dłuższym przechowywaniu.
Przygotowanie pacjenta nie wymaga głodówki, jednak zaleca się: unikanie intensywnego wysiłku fizycznego w dniu pobrania, powstrzymanie się od przyjmowania wysokich dawek suplementów zawierających witaminę C lub kwas foliowy, które mogą zakłócić wynik ELISA, odłożenie ewentualnych transfuzji osocza lub immunoglobulin na co najmniej 2 tygodnie przed pobraniem, aby nie zafałszować wyniku.
Metoda analityczna W praktyce laboratoryjnej przeciwciała anti‑GBM wykrywa się najczęściej przy użyciu metod immunologicznych: ELISA (enzyme‑linked immunosorbent assay) – umożliwia precyzyjne, ilościowe określenie stężenia przeciwciał w jednostkach IU/ml. Test oparty jest na adsorpcji antygenu GBM na powierzchni płytki i wykryciu wiązania przeciwciał pacjenta przy pomocy znakowanego enzymu.