Cel badania Badanie ma na celu wykrycie i ilościowe oznaczenie w surowicy przeciwciał klasy IgM, które wiążą się z β2‑glikoproteiną I (β2‑GPI). Obecność tych przeciwciał jest jednym z głównych kryteriów diagnostycznych zespołu antyfosfolipidowego (APS) i służy do oceny ryzyka zdarzeń zakrzepowych. Wskazania kliniczne Podejrzenie APS u pacjentów z niejasną przyczyną zakrzepicy żylnej lub tętniczej.
Powtarzające się poronienia, przedwczesny poród, stan przedrzucawkowy lub inne komplikacje ciążowe sugerujące zaburzenia koagulacyjne. Obecność chorób autoimmunologicznych, w tym u osób z autyzmem lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których obserwuje się podwyższony poziom przeciwciał antyfosfolipidowych. Monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa terapii przeciwzakrzepowej po rozpoznaniu APS.
Ocena ryzyka zakrzepowo‑zakrzepowego w kontekście współistniejących schorzeń neurologicznych. Materiał i metoda Do badania wykorzystuje się krew pobraną do probówki z antykoagulantem (najczęściej EDTA) lub do uzyskania surowicy. Próbka jest poddawana analizie metodą ELISA (enzyme‑linked immunosorbent assay). Na powierzchnię mikropłytki przytwierdzany jest oczyszczony antygen β2‑GPI, a następnie dodaje się surowicę pacjenta.
Jeśli w surowicy obecne są przeciwciała IgM przeciwko β2‑GPI, wiążą się one z antygenem. Do wykrycia kompleksu używa się znakowanego enzymatycznie przeciwciała wtórnego przeciwko IgM, które po dodaniu podsubstratu generuje mierzalny sygnał optyczny. Wynik podaje się w jednostkach międzynarodowych (IU) lub jako stosunek do wartości kontrolnej (ratio). Test spełnia wymogi norm ISO 15189 i jest kalibrowany względem międzynarodowych standardów WHO.
Przygotowanie pacjenta Nie wymaga postu ani specjalnej diety – pobranie krwi może odbyć się w standardowych warunkach. W dniu pobrania należy unikać wysokich dawek leków przeciwzakrzepowych (np. heparyny), które mogą zakłócić wynik. W razie przyjmowania leków immunosupresyjnych lekarz może zalecić ich odstawienie na 24‑48 h przed pobraniem. Wskazane jest, aby badanie powtórzyć po minimum 12 tygodniach, aby spełnić kryteria trwałości przeciwciał w diagnostyce APS.
Interpretacja wyników Wynik podawany jest jako wartość liczbową (IU) lub jako stosunek do kontroli (ratio). Przyjęte progi laboratoryjne mogą się nieco różnić, jednak ogólne wytyczne są następujące: Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał IgM przeciwko β2‑GPI; zmniejsza prawdopodobieństwo APS, ale nie wyklucza go całkowicie, zwłaszcza przy silnych objawach klinicznych.