Cel badania Test ma na celu identyfikację oraz oznaczenie stężenia przeciwciał IgG i IgM skierowanych przeciwko β2‑glikoproteinie 1 (β2‑GPI) w surowicy krwi. Obecność tych autoprzeciwciał jest jednym z trzech kryteriów laboratoryjnych wykorzystywanych w diagnostyce zespołu antyfosfolipidowego (APS) według kryteriów sydneyjskich. Wskazania kliniczne U podejrzewanych o APS pacjentów z nieuzasadnioną zakrzepicą żylą lub tętniczą.
Historia niepowodzeń ciążowych, takich jak poronienia, przedwczesny poród czy mała masa płodu. Ocena ryzyka zakrzepowego przed rozpoczęciem terapii przeciwzakrzepowej lub w trakcie planowania ciąży. Badanie u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (np. autyzm, ADHD), gdy istnieje podejrzenie wpływu przeciwciał antyfosfolipidowych na funkcje neurologiczne i zachowanie. Monitorowanie pacjentów z już rozpoznanym APS w celu oceny skuteczności leczenia i ewentualnej zmiany terapii.
Metoda Oznaczenie przeprowadza się metodą immunoenzymatyczną ELISA (Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay). Na powierzchni płytki mikrotestowej utrwalone są antygeny β2‑GPI. Po dodaniu surowicy pacjenta, przeciwciała IgG i/lub IgM wiążą się z tymi antygenami. Następnie dodawany jest enzymatycznie znakowany przeciwciało detekcyjne, które tworzy kompleks z przyłączonymi przeciwciałami pacjenta.
Intensywność sygnału optycznego (absorbancja) jest proporcjonalna do ilości badanych przeciwciał i przeliczana na jednostki międzynarodowe (UI) względem wzorca kalibracyjnego. Interpretacja wyników Negatywny – poziom przeciwciał IgG i IgM poniżej ustalonego progu (zwykle Pozytywny – podwyższony poziom IgG i/lub IgM powyżej progu krytycznego (zwykle ≥ 20 UI).
Wynik powinien być powtórzony po co najmniej 12 tygodniach, aby potwierdzić trwałość przeciwciał, co jest wymogiem diagnostycznym. Graniczny – wynik bliski progowi krytycznemu. Zaleca się powtórzenie badania lub wykonanie dodatkowych testów, takich jak przeciwciała antykardiolipinowe czy antykoagulant toczniowy.
Utrzymany dodatni wynik w dwóch badaniach oddzielonych minimum 12 tygodniami stanowi kryterium laboratoryczne niezbędne do postawienia rozpoznania zespołu antyfosfolipidowego. Przygotowanie pacjenta Do pobrania potrzebna jest 3‑5 ml krwi żylnej.