Cel badania Badanie ma na celu oznaczenie w surowicy przeciwciał IgM specyficznych dla Bartonella henselae. Obecność tych immunoglobulin świadczy o świeżym zakażeniu, gdyż IgM pojawiają się w odpowiedzi immunologicznej w pierwszych tygodniach po ekspozycji i zwykle zanikają po 4‑6 tygodniach.
Wskazania kliniczne Objawy sugerujące ostre zakażenie Bartonella henselae: gorączka, powiększone węzły chłonne, ból głowy, bóle mięśni, zmiany skórne w miejscu zadrapania lub ugryzienia kota. Pacjenci z obniżoną odpornością, u których infekcja może przybrać ciężki przebieg i wymaga szybkiej diagnostyki. Osoby z zaburzeniami neurorozwojowymi (np.
ASD, ADHD, zaburzenia rozwojowe), u których nieprawidłowości immunologiczne mogą maskować klasyczne objawy infekcji i wpływać na zachowania neurobehawioralne. Rozpoznanie przy różnicowaniu gorączki nieznanego pochodzenia, zwłaszcza w kontekście podejrzenia choroby kociego pazura. Kontrola skuteczności leczenia antybiotykowego – obserwacja spadku poziomu IgM w kolejnych badaniach.
Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunofluorescencji (IFA). Surowica pobrana z krwi pacjenta jest inkubowana z wyselekcjonowanym antygenem Bartonella henselae. Powstanie kompleksu antygen‑przeciwciało jest wykrywane przy użyciu enzymatycznego lub fluorescencyjnego znacznika, co pozwala na ilościowe określenie stężenia IgM. W niektórych laboratoriach stosuje się także testy chemiluminescencyjne, które zwiększają czułość.
Interpretacja wyników IgM dodatnie – silny dowód na świeże zakażenie (zwykle od 1 do 3 tygodni po ekspozycji). W połączeniu z dodatnim IgG sugeruje trwający proces infekcyjny. IgM ujemne przy podwyższonym IgG – wskazuje na przebyte zakażenie lub późny etap choroby, kiedy odpowiedź IgM już ustąpiła.
Oba przeciwciała ujemne – brak dowodów na aktualne lub przeszłe zakażenie; wynik negatywny nie wyklucza bardzo wczesnego stadium infekcji (przed pojawieniem się IgM) – w takim wypadku zaleca się powtórzenie badania po 7‑10 dniach. Wynik niejednoznaczny – może wynikać z krzyżowej reaktywności przeciwciał lub zbyt wczesnego pobrania próbki; konieczna jest korelacja kliniczna i ewentualne dodatkowe testy (np. Przygotowanie pacjenta Nie ma wymogu specjalnego przygotowania.