Cel badania Badanie serologiczne określa obecność i poziom przeciwciał IgG skierowanych przeciwko bakteriom Bartonella henselae. Wynik pozwala stwierdzić, czy w przeszłości doszło do kontaktu z patogenem oraz czy organizm utrzymuje trwałą odpowiedź immunologiczną. Wskazania kliniczne Potwierdzenie przebytej choroby kociego pazura (cat‑scratch disease) po ekspozycji na koty lub ich pchły. Diagnostyka przewlekłych lub nawracających zakażeń u osób z zaburzoną odpornością.
Wyjaśnienie niejasnych objawów takich jak przewlekłe zmęczenie, powiększenie węzłów chłonnych, bóle mięśniowo‑stawowe czy niewyjaśniona gorączka. Włączenie do panelu diagnostycznego przy zaburzeniach neurorozwojowych (w tym ASD), gdy obserwuje się objawy neuroinflamacji, regresję rozwojową lub pogorszenie funkcji poznawczych. Szczególne zastosowanie u pacjentów z podejrzeniem współistniejących infekcji bakteryjnych wpływających na układ nerwowy.
Metoda Próbka krwi pobierana jest z żyły (materiał: krew), po czym następuje odwirowanie w celu uzyskania surowicy. Do oznaczenia przeciwciał IgG stosuje się test immunoenzymatyczny ELISA lub metodę immunofluorescencji pośredniej. Test jest zwykle semi‑ilościowy; wyniki podaje się w jednostkach IU/ml lub w stosunku optycznym (OD). IgG pojawiają się zazwyczaj 2‑4 tygodnie po zakażeniu i mogą utrzymywać się przez miesiące, a nawet lata.
Interpretacja wyników Wynik dodatni – wskazuje na przeszłą infekcję lub utrzymującą się ekspozycję na Bartonella henselae. W zależności od obrazu klinicznego może sugerować postać przewlekłą lub nawracającą choroby. Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał IgG. Nie wyklucza bardzo wczesnej fazy zakażenia (przed wytworzeniem IgG) ani sytuacji, w której pacjent nie wykształcił odpowiedzi humoralnej.
W razie wątpliwości zaleca się jednoczesne oznaczenie przeciwciał IgM oraz powtórzenie testu po 2‑3 tygodniach, aby ocenić dynamikę odpowiedzi immunologicznej. Możliwe fałszywie dodatnie wyniki w przypadku krzyżowej reaktywności z innymi Bartonellami lub z niektórymi wirusami; w razie podejrzenia konieczna jest dalsza diagnostyka molekularna (np. Przygotowanie pacjenta Do pobrania próbki nie jest wymagana specjalna dieta ani odstawienie leków.
Zaleca się pobranie krwi na czczo (co najmniej 8 h od ostatniego posiłku), aby uniknąć ewentualnego wpływu posiłku na parametry biochemiczne, choć dla tego testu nie jest to krytyczne. Przed pobraniem można wypić niewielką ilość wody. W przypadku małych dzieci zaleca się pobranie krwi w warunkach minimalnego stresu.