Cel badania Określenie obecności i poziomu przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciwko wyselekcjonowanym antygenom pierwotniaka Babesia spp. Wynik pozwala rozróżnić przebyte zakażenie od aktualnej, przeszłej fazy choroby oraz ocenić ryzyko nawrotów. Wskazania kliniczne Objawy sugerujące babeszjozę: gorączka, dreszcze, bóle mięśni, anemia, żółtaczka. Uznany kontakt z kleszczami w obszarach endemicznych lub podróże do regionów o podwyższonym ryzyku.
Kontrola statusu immunologicznego po zakończeniu terapii przeciwpasożytniczej. Diagnostyka różnicowa przy przewlekłych objawach neurologicznych, w tym zaburzenia neurobehawioralne u osób z autyzmem (ASD), PANS/PANDAS oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi. Współistniejące infekcje kleszczowe (np. borelioza, anaplazmoza) – potrzeba wykluczenia wielokrotnych czynników zapalnych. Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły (5–10 ml krwi).
Próbka powinna być odwirowana i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C, nie dłużej niż 48 h przed analizą. Metoda Serologiczne oznaczenie przeciwciał IgG przy użyciu testu ELISA (Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay) lub pośredniej immunofluorescencji (IFA). W teście wykorzystuje się rekombinowane białka antygenowe charakterystyczne dla gatunków B.
Reakcja przeciwciał pacjenta z antygenem generuje sygnał proporcjonalny do stężenia IgG, który jest odczytywany spektrofotometrycznie (ELISA) lub mikroskopowo (IFA). Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania – pobranie krwi może odbywać się o dowolnej porze dnia, po standardowym poście (jeśli jednocześnie planowane są badania biochemiczne).
W przypadkach podejrzenia ostrej babeszjozy zaleca się jednoczesne pobranie próbki do oznaczenia IgM oraz testu PCR, aby wykryć aktywną obecność DNA patogenu. Unikać pobierania próbki w bezpośrednim sąsiedztwie szczepień przeciwko innym patogenom kleszczowym, co może wpływać na wynik. Interpretacja wyników IgG negatywne – brak dowodów na przebyte zakażenie Babesia.
W obecności objawów klinicznych należy rozważyć dodatkowe testy (PCR, IgM) lub powtórzyć serologię po 2‑3 tygodniach. IgG dodatnie, niskie titry – wskazuje na przebyte zakażenie w przeszłości; zazwyczaj nie towarzyszy aktywnej infekcji, ale może odzwierciedlać długotrwałą immunologiczną pamięć. IgG dodatnie, wysokie lub rosnące w kolejnych seriach – sugeruje niedawne lub nawracające zakażenie, zwłaszcza gdy towarzyszy podwyższona liczba limfocytów, anemia lub objawy kliniczne.