Cel badania Badanie ma na celu oznaczenie stężenia przeciwciał klasy IgG, które rozpoznają antygen jądrowy wirusa Epsteina‑Barr (EBNA). Obecność tych przeciwciał świadczy o przebytej infekcji EBV i pozwala ocenić, czy pacjent posiada długotrwałą immunologiczną pamięć przeciwko temu wirusowi. Wskazania kliniczne Potwierdzenie przeszłej mononukleozy zakaźnej w sytuacji, gdy historia choroby jest niejasna.
Ocena statusu immunologicznego przed rozpoczęciem terapii immunosupresyjnej, chemioterapii lub innych zabiegów osłabiających układ odpornościowy. Monitorowanie chorób powiązanych z EBV, takich jak niektóre chłoniaki, nowotwory złośliwe oraz zespół przewlekłego zmęczenia. Włączenie do panelu diagnostycznego przy niejasnych objawach neurologicznych lub rozwojowych, w tym w kontekście zaburzeń neurorozwojowych (np.
autyzm), gdzie wcześniejsze zakażenie EBV może modulować odpowiedź immunologiczną i neuroprzekaźniki. Materiał i przygotowanie pacjenta Materiał: pobranie krwi pełnej z żyły, z której uzyskuje się surowicę do analizy. Przygotowanie: nie wymaga specjalnego przygotowania; nie jest konieczna głodówka. Zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania dużych dawek suplementów zawierających antyoksydanty w dniu pobrania.
Metoda Analiza przeprowadzana jest przy użyciu technik immunoenzymatycznych (ELISA) lub chemiluminescencyjnych (CLIA), które pozwalają na ilościowe określenie stężenia przeciwciał IgG przeciwko EBNA. Wynik podawany jest w jednostkach międzynarodowych (IU/mL) lub w postaci tytułu, zgodnie z przyjętymi normami laboratoryjnymi.
Interpretacja wyników Wynik dodatni (obecność IgG) – wskazuje na przebyte zakażenie EBV, które zwykle pojawia się 2‑4 miesiące po wystąpieniu objawów i utrzymuje się przez całe życie, świadcząc o trwałej odporności. Wynik ujemny (brak IgG) – sugeruje brak wcześniejszej ekspozycji na wirusa lub bardzo wczesny etap infekcji, w którym przeciwciała nie zostały jeszcze wytworzone.
Podwyższone lub rosnące titry – mogą oznaczać reaktywację EBV, zwłaszcza gdy towarzyszą im dodatnie wyniki przeciwciał IgM przeciwko antygenowi wnikającemu (VCA‑IgM) lub występują objawy kliniczne. Wartości graniczne – interpretacja powinna uwzględniać lokalne normy referencyjne oraz indywidualny kontekst kliniczny pacjenta.