Cel badania Badanie ma na celu wykrycie specyficznych przeciwciał IgG przeciwko antygenom Schistosoma mansoni w przygotowanym materiale histopatologicznym. Obecność tych przeciwciał świadczy o aktualnym lub przeszłym zakażeniu pasożytem, co jest szczególnie istotne w przypadkach, gdy tradycyjne metody (np. badanie kału) nie wykazują jaj pasożyta.
Wskazania kliniczne Podejrzenie zakażenia Schistosoma mansoni u pacjentów z objawami gastro‑intestynalnymi, hepatomegalią lub splenomegalią. Ocena statusu immunologicznego po leczeniu przeciwpasożytniczym. Diagnostyka różnicowa w chorobach wątrobowo‑dróg żółciowych, w których objawy mogą naśladować schistosomatozę. Badania przesiewowe w populacjach narażonych na kontakt z zanieczyszczoną wodą (np. Materiał Materiał histopatologiczny (np.
fragment tkanki pobrany podczas biopsji, przygotowany w formie parafinowej lub świeżo zamrożonej). Minimalna ilość – 1 fragment o grubości 2‑3 mm. Metoda Wykorzystuje technikę immunohistochemii (IHC) z zastosowaniem monoklonalnych przeciwciał anty‑IgG skierowanych przeciwko antygenom S. Procedura obejmuje: Deparafinizację i rehydratację preparatu. Odwodnienie i blokowanie niespecyficznych miejsc wiązania. Inkubację z przeciwciałem pierwotnym przeciwko IgG S.
Detekcję przy użyciu systemu enzymatycznego (np. HRP) i chromogenu DAB, co prowadzi do widocznego zabarwienia brązowego w miejscach, gdzie przeciwciała są obecne. Kontrastowanie barwnikiem hematoksyliną i ocena mikroskopowa. Interpretacja wyników Pozytywny – wyraźne, intensywne zabarwienie brązowe w cytoplazmie lub w przestrzeni międzykomórkowej wskazuje na obecność IgG przeciwko S. Wynik sugeruje aktualną lub niedawno przebyta infekcję.
Negatywny – brak widocznego zabarwienia lub jedynie słabe, niejednoznaczne sygnały. Nie wyklucza jednak wczesnej fazy zakażenia, w której odpowiedź IgG może być jeszcze niewystarczająca. Nieprawidłowy/nieczytelny – uszkodzona tkanka, niewłaściwe przygotowanie lub techniczne błędy w procedurze. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania klinicznego. Jedynym wymogiem jest prawidłowe pobranie i zabezpieczenie próbki tkankowej (np.
natychmiastowe utrwalenie w formalinie lub zamrożenie w ciekłym azocie) oraz dostarczenie jej w odpowiednim pojemniku laboratoryjnym.