Cel badania Badanie ma na celu wykrycie i oznaczenie poziomu przeciwciał (autoantygenów) skierowanych przeciwko receptorowi insuliny (IR‑Ab). Obecność tych przeciwciał świadczy o autoimmunologicznym mechanizmie zaburzeń metabolicznych, takich jak typ B oporność na insulinę czy autoimmunologiczna hipoglikemia. Wskazania kliniczne Niejasna oporność na insulinę lub nagły wzrost zapotrzebowania na insulinę u osób nieobciążonych otyłością.
Powtarzające się epizody hipoglikemii o niejasnym pochodzeniu, szczególnie w połączeniu z wysokim poziomem insuliny. Objawy zespołu Cushinga, nadciśnienia, hirsutyzmu w młodym wieku, które mogą być spowodowane autoimmunologiczną dysfunkcją receptora insuliny. Rozpoznanie i monitorowanie chorób autoimmunologicznych współistniejących z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS/PANDAS), gdzie zaburzenia immunologiczne mogą wpływać na metabolizm glukozy.
Ocena przyczyn trudności w kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 1 lub typu 2, u których standardowa terapia jest niewystarczająca. Metoda Badanie wykonywane jest metodą immunologicznego testu immunoenzymatycznego (ELISA) lub immunofluorescencji, w którym wykorzystuje się rekombinowany ludzki receptor insuliny jako antygen.
Próbka surowicy lub osocza (EDTA, heparyna) jest inkubowana z antygenem, a następnie wykrywa się przyłączone przeciwciała przy pomocy znakowanego przeciwciała wtórnego. Materiał biologiczny Surowica (krew żylna) Osocze pobrane w probówkach z EDTA Osocze pobrane w probówkach z heparyną Przygotowanie pacjenta Próbka pobierana jest na czczo (co najmniej 8 godzin). Unika się intensywnego wysiłku fizycznego i spożycia dużych ilości węglowodanów w dniu pobrania.
W przypadku pacjentów przyjmujących insulinę lub leki hipoglikemizujące, zaleca się konsultację z lekarzem prowadzącym przed pobraniem krwi. Interpretacja wyników Negatywny wynik – brak wykrywalnych przeciwciał przeciwko receptorowi insuliny; oporność na insulinę najprawdopodobniej ma inny podłoże.
Pozytywny wynik – obecność przeciwciał; ich obecność może być: Blokująca – prowadzi do silnej oporności na insulinę, podwyższonego poziomu glukozy i wymaga intensywnej terapii insulinowej. Stymulująca – powoduje nadmierny spadek glukozy (hipoglikemię) pomimo wysokiego poziomu insuliny. Wartość ilościowa (jednostki IU/mL) pomaga w ocenie nasilenia choroby oraz monitorowaniu odpowiedzi na leczenie immunosupresyjne.