Cel badania Test ma na celu wykrycie i określenie miana przeciwciał IgG skierowanych przeciwko antygenom mielinowym w surowicy krwi. Obecność takich przeciwciał może świadczyć o autoimmunologicznym procesie atakującym mielinę w centralnym i obwodowym układzie nerwowym.
Wskazania kliniczne Rozpoznanie i monitorowanie chorób demielinizacyjnych, takich jak stwardnienie rozsiane (ICD‑10 G35), ostre zapalenie mózgu i rdzenia (ICD‑10 G04.0), ostre rozsiane zapalenie mózgu (ICD‑10 G36) oraz neuromyelitis optica (ICD‑10 G36.0). Ocena przyczyn ostrych lub nawracających objawów neurologicznych u pacjentów z podejrzeniem autoimmunologicznego zapalenia mózgu lub rdzenia.
Badanie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu (ICD‑10 F84.0) oraz zespołów PANS/PANDAS, gdy istnieje podejrzenie udziału przeciwciał przeciwko mielinie w regresji rozwojowej. Rozpoznanie neuropatii autoimmunologicznych, np. zapalenia nerwów przyczynionego przeciwciałami przeciwko mielinie. Materiał biologiczny Krew żylna – surowica (minimum 2 ml). Metoda Badanie wykonywane jest metodą pośredniej immunofluorescencji (IIF).
Procedura obejmuje: Rozcieńczenie surowicy pacjenta w serii dwukrotnych rozcieńczeń. Inkubację na szkiełku zawierającym preparat tkanki mózgowej lub izolowane antygeny mielinowe. Dodanie wtórnego przeciwciała znakowanego fluorochromem, które wiąże się z ludzkimi przeciwciałami IgG. Obserwację pod mikroskopem fluorescencyjnym i ocenę intensywności oraz wzoru fluorescencji. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie jest wymagana specjalna diety ani post.
Należy jednak: Unikać podawania immunoglobulin, plazmaferezy lub terapii immunosupresyjnej w ciągu 4 tygodni przed badaniem, jeśli to możliwe. Poinformować laboratorium o przyjmowanych lekach immunomodulujących (np. glikokortykosteroidy, metotreksat). Interpretacja wyników Negatywny wynik – brak wykrywalnych przeciwciał przeciwko antygenom mielinowym w badanej próbce; nie wyklucza jednak choroby demielinizacyjnej, gdyż nie wszystkie przypadki wykazują serologiczną odpowiedź.
Pozytywny wynik – wykryto przeciwciała; wynik podawany jest jako maksymalny rozcieńczenie (np. 1:160) oraz opis wzoru fluorescencji (np. Wyższy mianownik i charakterystyczny wzór zwiększają prawdopodobieństwo choroby autoimmunologicznej. Wartość progowa – w praktyce klinicznej przyjmuje się, że rozcieńczenie ≥1:80 jest uznawane za klinicznie istotne, jednak ostateczna ocena zależy od obrazu klinicznego i innych badań.