Cel badania Badanie ma na celu wykrycie i oznaczenie poziomu przeciwciał IgG przeciwko wirusom Coxsackie (Enterowirusy grupy A i B) w płynie mózgowo‑rdzeniowym (PMR) oraz surowicy. Obecność i wysokość miana IgG świadczy o przebytej infekcji oraz może wskazywać na późniejsze powikłania autoimmunologiczne, które są istotne w diagnostyce zespołów takich jak PANS/PANDAS, a także w ocenie czynników środowiskowych wpływających na rozwój zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu.
Wskazania kliniczne Ustalenie historii zakażenia wirusem Coxsackie u pacjentów z objawami neuro‑inwazyjnymi (np. zapalenie opon mózgowo‑rdzeniowych, encefalopatia). Diagnostyka zespołów post‑infekcyjnych, takich jak PANS (Pediatric Acute‑onset Neuropsychiatric Syndrome) i PANDAS (Pediatric Autoimmune Neuropsychiatric Disorders Associated with Streptococcal infections), w których infekcje enterowirusowe mogą wywoływać reakcje autoimmunologiczne.
Ocena możliwego czynnika wyzwalającego lub nasilającego zaburzenia neurorozwojowe (np. autyzm, ADHD) u dzieci i młodzieży. Monitorowanie przebiegu choroby u pacjentów po udokumentowanym zakażeniu Coxsackie, zwłaszcza przy podejrzeniu powikłań neurologicznych. Materiał biologiczny Płyn mózgowo‑rdzeniowy (PMR) – 0,5‑1,0 ml. Metoda Badanie wykonywane jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) z wykorzystaniem wysoko specyficznych antygenów wirusowych Coxsackie typu A i B.
Próbki są najpierw rozcieńczane, a następnie inkubowane na płytkach pokrytych antygenem. Po dodaniu enzymatycznie znakowanego przeciwciała wykrywanego (konjugatu anty‑ludzkiego IgG‑HRP) następuje reakcja kolorymetryczna, której intensywność jest proporcjonalna do stężenia przeciwciał IgG w próbce. Wynik wyrażany jest w jednostkach międzynarodowych (IU/ml) lub jako stosunek do kontrolnego sera (titer).
Przygotowanie pacjenta Badanie PMR wymaga przeprowadzenia standardowej punkcji lędźwiowej w warunkach aseptycznych. Surowica pobierana jest z żyły po 8‑10‑godzinnym okresie postu (jeśli lekarz nie wyklucza konieczności szybkiego pobrania). Unikać podawania immunoglobulin, terapii sterydowej lub immunosupresyjnej w ciągu 4 tygodni przed pobraniem, gdyż mogą one wpływać na wynik.
Interpretacja wyników IgG ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał; wskazuje na brak przebytej infekcji lub bardzo odległy kontakt z wirusem. IgG dodatni o niskim poziomie – przeszła, dawno miniona infekcja; wynik nie musi mieć znaczenia klinicznego. IgG dodatni o wysokim poziomie – sugeruje niedawne lub nawracające zakażenie; w połączeniu z objawami neurologicznymi może wskazywać na powikłania post‑infekcyjne.