Cel badania Badanie ma na celu wykrycie obecności specyficznych przeciwciał klasy IgG przeciwko Strongyloides stercoralis w surowicy krwi żylnej. Pozwala to na ocenę ekspozycji na pasożyta oraz wykrycie przewlekłej infekcji, której tradycyjne badanie kału może nie ujawnić. Wskazania kliniczne Podejrzenie strongyloidiasis u pacjentów z objawami ze strony układu pokarmowego (biegunka, bóle brzucha, niedokrwistość) lub dermatologicznymi (wysypka, świąd).
Osoby z osłabioną odpornością – np. po przeszczepach, z chorobami nowotworowymi, przy długotrwałym stosowaniu kortykosteroidów. Pacjenci z zaburzeniami neurorozwojowymi (w tym ASD, PANS/PANDAS), u których infekcje pasożytnicze mogą nasilać objawy neurologiczne lub immunologiczne. Badanie przesiewowe przed rozpoczęciem terapii immunosupresyjnej lub w podróżach do obszarów endemicznych. Monitorowanie skuteczności leczenia przeciwpasożytniczego.
Materiał biologiczny Krew żylna – 5 ml. Surowica – uzyskana po odwirowaniu krwi, przechowywana w temperaturze 2‑8 °C (do 7 dni) lub zamrożona w –20 °C (do 3 miesięcy). Metoda Wykorzystuje się test enzymowo‑immunologiczny (ELISA) oparty na wysoko specyficznych antygenach pasożyta Strongyloides stercoralis.
Surowica pacjenta jest inkubowana w studzience pokrytej antygenem; przyłączone przeciwciała IgG są następnie wykrywane przy użyciu enzymatycznie znakowanego przeciwciała wtórnego. Intensywność sygnału (optical density, OD) jest porównywana z wartościami kontrolnymi i przeliczana na wynik pozytywny, negatywny lub nieokreślony. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania dietetycznego ani farmakologicznego.
Należy unikać pobierania krwi w sytuacji aktywnego gorączkowego zakażenia, które może wpływać na poziom immunoglobulin. Próbka powinna być pobrana przy zachowaniu aseptyki, a surowica odwirowana w ciągu 2 godzin od pobrania. Interpretacja wyników Wynik negatywny – brak wykrywalnych przeciwciał IgG; nie wyklucza jednak bardzo wczesnej infekcji lub niedostatecznej odpowiedzi immunologicznej.
Wynik pozytywny – obecność przeciwciał IgG wskazuje na wcześniejszy kontakt z pasożytem; wysokie miana sugerują aktywną infekcję, szczególnie gdy towarzyszą objawy kliniczne. Wynik nieokreślony – warto powtórzyć badanie lub zastosować dodatkowe metody (badanie kału, PCR, testy immunologiczne IgM). Wynik dodatni wymaga potwierdzenia poprzez badanie kału (badanie mikroskopowe, metoda agarowa) lub testy molekularne, zwłaszcza w przypadkach ryzyka powikłań (np.