Cel badania Badanie ma na celu oznaczenie w surowicy przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciwko antygenom sercowym (tzw. Obecność tych przeciwciał może świadczyć o autoimmunologicznym zapaleniu mięśnia sercowego, reakcji po infekcji paciorkowcowej (gorączka reumatyczna) oraz o możliwym udziałzie układu immunologicznego w patogenezie niektórych zaburzeń neurorozwojowych, w tym ASD i PANS/PANDAS.
Wskazania kliniczne Podejrzenie autoimmunologicznego zapalenia mięśnia sercowego (myocarditis) – zwłaszcza w przebiegu po infekcjach wirusowych lub bakteryjnych. Diagnostyka i monitorowanie gorączki reumatycznej oraz zespołu rheumatycznego serca. Ocena udziału reakcji autoimmunologicznej w zaburzeniach neurorozwojowych, w tym w spektrum autyzmu (ASD) oraz w zespołach PANS/PANDAS.
Badanie kontrolne u pacjentów z wcześniej potwierdzonymi przeciwciałami przeciwsercowymi, w celu oceny skuteczności leczenia immunomodulującego. Materiał i przygotowanie pacjenta Do badania pobiera się krew żylna z żyły przedramienia, najczęściej w probówce do krwi bez dodatku antykoagulantu (tzw. Po pobraniu próbkę pozostawia się do skrzepnięcia (ok. 30 min w temperaturze pokojowej), a następnie odwirowuje (1500 g, 10 min) w celu uzyskania surowicy.
Surowicę przechowuje się w temperaturze 2‑8 °C i dostarcza do laboratorium nie później niż w ciągu 24 h od pobrania. Metoda Oznaczenie przeciwciał klasy IgG przeciwko antygenom sercowym wykonywane jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub chemiluminescencyjną (CLIA). Testy te wykorzystują immobilizowane antygeny sercowe (np. mioglobina, troponina I, białka mięśnia sercowego) oraz znakowane przeciwciała wykrywające przyłączone IgG pacjenta.
Wynik podawany jest w jednostkach międzynarodowych (IU/mL) lub jako stosunek optyczny (OD) względem standardu. Interpretacja wyników Wynik ujemny (poniżej ustalonego progu) – brak wykrywalnych przeciwciał IgG przeciwko antygenom sercowym; nie wyklucza jednak wczesnych stadiów choroby. Wynik dodatni (powyżej progu) – obecność przeciwciał IgG, co może wskazywać na aktywną lub przeszłą autoimmunologiczną reakcję sercową.
Wysokie wartości są typowe dla gorączki reumatycznej, zapalenia mięśnia sercowego oraz mogą być obserwowane u pacjentów z PANS/PANDAS. Wartość podwyższona w kontekście zaburzeń neurorozwojowych – może sugerować, że proces autoimmunologiczny wpływa na układ nerwowy, co jest przedmiotem badań w ASD. Znaczenie w diagnostyce zaburzeń neurorozwojowych Coraz więcej badań wskazuje na związek między obecnością autoantygenów sercowych a zaburzeniami neuroimmunologicznymi.