Cel badania Badanie ma na celu wykrycie i oznaczenie poziomu przeciwciał skierowanych przeciwko naskórkowej międzykomórkowej substancji, czyli głównie przeciwciał przeciwko desmoglinom 1 i 3 (DSG1, DSG3). Obecność tych autoprzeciwciał jest charakterystyczna dla chorób pęcherzowych skóry, takich jak pemfigus vulgaris i pemfigus foliaceus. Wskazania kliniczne Potwierdzenie rozpoznania pemfigus vulgaris (ICD‑10 L10.0) lub pemfigus foliaceus (ICD‑10 L10.1).
Monitorowanie aktywności choroby i ocena skuteczności terapii immunosupresyjnej. Różnicowanie pęcherzowych chorób autoimmunologicznych skóry (np. łuszczyca, kontaktowe zapalenie skóry). Badanie przy podejrzeniu zespołu paraneoplastycznego z objawami skórnymi. Materiał i przygotowanie pacjenta Do badania pobiera się 5‑10 ml krwi żylnej, z której otrzymuje się surowicę. Próbka powinna być pobrana w warunkach sterylnych, po 8‑10 godzinach postu (jeśli lekarz nie wskazał inaczej).
Surowicę należy odwirować w ciągu 2 h od pobrania i zamrozić w temperaturze –20 °C lub niższej, jeśli analiza nie zostanie przeprowadzona od razu. Metoda Test realizowany jest metodą pośredniej immunofluorescencji (IIF) oraz/lub testem ELISA: IIF – surowica pacjenta jest inkubowana z preparatem skóry (zwykle skóra małpy lub ludzka). Obecność przeciwciał wiąże się z antygenami desmoglinowymi, a następnie wykrywa się je przy użyciu znakowanego przeciwciała fluorescencyjnego.
ELISA – na płytce mikrotiterowej utrwalone są rekombinowane białka DSG1 i DSG3. Po dodaniu surowicy i kolejnych odczynników, intensywność sygnału optycznego jest proporcjonalna do stężenia przeciwciał. Interpretacja wyników Wynik dodatni (obecność przeciwciał przeciw DSG1/DSG3) potwierdza diagnozę pemfigusu; podwyższony poziom przeciwciał przeciw DSG3 wskazuje na pemfigus vulgaris, natomiast przeciwciała przeciw DSG1 – na pemfigus foliaceus.
Wynik ujemny nie wyklucza choroby, zwłaszcza we wczesnym stadium, gdy stężenie autoprzeciwciał może być niskie. Zmiany poziomu przeciwciał w kolejnych badaniach pozwalają ocenić odpowiedź na leczenie – spadek tytułu zwykle koreluje z remisją kliniczną. Powiązania z zaburzeniami neurorozwojowymi Autoimmunologiczne procesy skórne, w tym pemfigus, mogą współistnieć z zaburzeniami neurorozwojowymi (np.
Badanie przeciwciał przeciw naskórkowej międzykomórkowej substancji może być częścią szerszej oceny immunologicznej u pacjentów z podejrzeniem zaburzeń autoimmunologicznych, które mogą wpływać na przebieg i nasilenie objawów neurologicznych. Ograniczenia Test nie wykrywa wszystkich możliwych autoprzeciwciał (np. przeciwko antygenom nieobjętym w zestawie ELISA).