Cel badania Badanie ma na celu wykrycie w surowicy przeciwciał skierowanych przeciwko antygenom nabłonka jelita grubego. Obecność tych przeciwciał jest charakterystyczna dla autoimmunologicznych procesów zapalnych w obrębie jelita grubego.
Wskazania kliniczne Podejrzenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (ICD‑10 K51) Rozpoznanie i różnicowanie chorób zapalnych jelit (IBD), w tym choroby Crohna (ICD‑10 K50) Ocena aktywności choroby oraz monitorowanie skuteczności leczenia immunosupresyjnego Badania w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, gdy współistnieją objawy żołądkowo‑jelitowe wpływające na zachowanie i funkcjonowanie dziecka Materiał biologiczny Jednorazowa próbka krwi żylnej – surowica (minimum 2 ml).
Metoda Wykorzystuje się technikę immunoenzymatyczną (ELISA) z wysoko wyspecjalizowanymi antygenami kolagenowymi i błonowymi nabłonka jelita grubego. Test jest standaryzowany i kalibrowany względem kontroli wewnętrznych. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania – nie jest konieczna podaż przed pobraniem krwi.
Wskazane jest, aby pacjent nie przyjmował w dniu pobrania dużych dawek leków immunosupresyjnych, które mogą wpływać na poziom przeciwciał, ale nie jest to warunek wykluczający. Interpretacja wyników Wynik dodatni – sugeruje aktywną autoimmunologiczną reakcję przeciw nabłonkowi jelita grubego; wspiera diagnozę wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i może wskazywać na zwiększoną aktywność choroby.
Wynik ujemny – nie wyklucza choroby zapalnej jelit, ale zmniejsza prawdopodobieństwo autoimmunologicznego podłoża. Wartość graniczna – wymaga korelacji z objawami klinicznymi oraz innymi badaniami (np. Znaczenie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych U osób z ASD, PANS/PANDAS i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi współistniejące zapalenie jelit może nasilać objawy behawioralne i poznawcze.
Wykrycie przeciwciał przeciw nabłonkowi jelita grubego pozwala na szybszą interwencję gastroenterologiczną, co może przyczynić się do poprawy funkcjonowania neurologicznego.