Cel badania Badanie ma na celu wykrycie we krwi przeciwciał IgM skierowanych przeciwko patogenowi Listeria monocytogenes. Obecność tych przeciwciał świadczy o niedawnym zakażeniu, które może prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza u osób z osłabioną odpornością, kobiet w ciąży, noworodków oraz pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi. Wskazania kliniczne Podejrzenie ostrej listeriozy (gorączka, biegunka, objawy neurologiczne).
Monitorowanie przebiegu choroby u pacjentów już zdiagnozowanych. Ocena ryzyka zakażenia u kobiet w ciąży oraz noworodków. Diagnostyka zakażeń u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, u których infekcje mogą nasilać objawy neuropsychiatryczne. W badaniach przesiewowych w populacjach narażonych na kontakt z surowymi produktami spożywczymi.
Metoda Test oparty jest na technice immunoenzymatycznej (ELISA) polegającej na wiązaniu przeciwciał IgM z antygenem Listeria monocytogenes przytwierdzonym do podłoża. Po dodaniu enzymatycznego podłoża uzyskuje się sygnał kolorymetryczny proporcjonalny do stężenia przeciwciał w próbce. Interpretacja wyników IgM dodatnie – wskazuje na świeżą lub aktualną infekcję Listeria monocytogenes; zaleca się dalszą diagnostykę kliniczną i ewentualne leczenie antybiotykami.
IgM ujemne – brak dowodów na niedawną infekcję; nie wyklucza jednak przebytego zakażenia w przeszłości (wtedy obecne mogą być przeciwciała klasy IgG). Wynik niejednoznaczny – konieczne jest powtórzenie badania po 1‑2 tygodniach lub wykonanie dodatkowych testów (np. Przygotowanie pacjenta Do pobrania próbki wymagana jest żylna krew (5‑10 ml) z użyciem probówki bez dodatków antykoagulacyjnych, aby uzyskać surowicę.
Nie ma specjalnych wymagań dotyczących diety ani przygotowania farmakologicznego, jednak w przypadku podejrzenia infekcji zaleca się pobranie próbki przed rozpoczęciem antybiotykoterapii, aby nie zafałszować wyniku.