Cel badania Badanie ma na celu wykrycie w surowicy przeciwciał skierowanych przeciwko antygenowi LC‑1 (liver cytosol type 1). Obecność tych autoprzeciwciał jest charakterystyczna dla autoimmunologicznego zapalenia wątroby typu 2 (AIH‑2) i pomaga w różnicowaniu przyczyn podwyższonych enzymów wątrobowych. Wskazania kliniczne Podejrzenie autoimmunologicznego zapalenia wątroby, zwłaszcza typ 2 (ICD‑10 K75.4).
Ocena przyczyn niejasnych podwyższeń aminotransferaz (ALT, AST) po wykluczeniu wirusowego zapalenia wątroby. Monitorowanie przebiegu choroby i odpowiedzi na leczenie immunosupresyjne. Wspomagające badanie w diagnostyce chorób autoimmunologicznych współistniejących z zaburzeniami neurorozwojowymi. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do testu wymagana jest krew żylna pobrana do probówki z antykoagulantem i odwirowana w celu uzyskania surowicy.
Próbka powinna być pobrana na czczo (co najmniej 8‑10 h) w celu uniknięcia wpływu posiłku na poziom niektórych czynników serologicznych. Metoda Wykrywanie przeciwciał przeciw LC‑1 najczęściej odbywa się metodą pośredniej immunofluorescencji (IIF) na preparatach zawierających antygen LC‑1 lub metodą ELISA, w której antygen jest przytwierdzony do powierzchni płytki.
Po dodaniu surowicy pacjenta i odpowiednich odczynników, obecność specyficznych przeciwciał jest sygnalizowana zmianą intensywności fluorescencji lub koloru. Interpretacja wyników Pozytywne – obecność przeciwciał przeciw LC‑1 sugeruje autoimmunologiczne zapalenie wątroby typu 2; wynik dodatni często występuje w połączeniu z przeciwciałami przeciw LKM‑1, ale może wystąpić samodzielnie.
Negatywne – brak wykrywalnych przeciwciał nie wyklucza AIH, zwłaszcza typu 1, oraz innych chorób wątroby. Wynik niejednoznaczny/obserwacje słabe – wymaga powtórzenia testu lub dodatkowych badań serologicznych (np. ANA, SMA, LKM‑1) oraz oceny klinicznej.
Powiązania z innymi badaniami Pozytywny wynik testu przeciw LC‑1 powinien być interpretowany w kontekście innych markerów autoimmunologicznych, takich jak ANA, SMA, anty‑LKM‑1, a także wyników biochemii wątrobowej (ALT, AST, bilirubina). W przypadkach współistniejących zaburzeń neurorozwojowych (np. ASD) obecność autoimmunologii może wpływać na przebieg i leczenie, dlatego kompleksowa ocena jest zalecana.