Cel badania Badanie ma na celu oznaczenie poziomu przeciwciał klasy IgM skierowanych przeciwko β2‑glikoproteinie I (β2‑GPI). Obecność tych przeciwciał jest jednym z kryteriów diagnostycznych zespołu antyfosfolipidowego (APS) oraz może wskazywać na podwyższone ryzyko zakrzepicy, powikłań ciąży, a także na potencjalny udział w procesach autoimmunologicznych związanych z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem.
Wskazania kliniczne Diagnostyka zespołu antyfosfolipidowego (ICD‑10 D68.6). Ocena przyczyn nawracających zakrzepów żył i tętnic. Badanie przy niepłodności, poronieniach idiopatycznych oraz powikłaniach ciążowych (zakrzepowo‑zakrzepowa choroba ciążowa). Monitorowanie pacjentów z chorobą autoimmunologiczną, np. toczeń rumieniowaty układowy (ICD‑10 M32).
Rozważanie udziału przeciwciał antyfosfolipidowych w patogenezie niektórych zaburzeń neurorozwojowych, w tym spektrum autyzmu (ICD‑10 F84). Materiał biologiczny Krew żylna pobrana do probówki bez dodatku antykoagulantu, następnie po odwirowaniu – surowica. Metoda Test wykonywany jest metodą ELISA (ang. Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay). Na powierzchnię płytki mikrotiterowej jest adsorbowana czysta β2‑glikoproteina I.
Po dodaniu surowicy pacjenta, przeciwciała IgM wiążą się z antygenem. Następnie dodawany jest enzymatycznie znakowany przeciwciało anty‑IgM, które pozwala na pomiar intensywności reakcji przy użyciu substratu barwnego. Wynik wyrażany jest w jednostkach MPL (Miller‑Units) lub w międzynarodowych jednostkach (IU/mL). Interpretacja wyników Negatywny / prawidłowy – Borderline – 20‑40 MPL – wymaga powtórzenia badania i korelacji z objawami klinicznymi.
Pozytywny – > 40 MPL – wskazuje na obecność przeciwciał IgM przeciwko β2‑GPI, co może zwiększać ryzyko zakrzepicy i powikłań ciążowych. Decyzję o dalszym postępowaniu podejmuje lekarz w kontekście pełnego obrazu klinicznego. Warto podkreślić, że pojedynczy wynik nie jest wystarczający do postawienia diagnozy APS; potrzebne są co najmniej dwie dodatnie próbki z odstępem co najmniej 12 tygodni oraz obecność co najmniej jednego z kryteriów klinicznych.
Przygotowanie pacjenta Nie wymaga głodówki – badanie może być wykonane w dowolnym stanie odżywienia. Unikać intensywnej aktywności fizycznej oraz urazów w dniu pobrania. Jeśli pacjent przyjmuje doustne antykoagulanty (warfaryna, NOAC), należy o tym poinformować laboratorium, choć nie wpływa to bezpośrednio na wynik przeciwciał. Po pobraniu próbki należy pozwolić na pełne skrzepnięcie (ok.