Cel badania Badanie wykrywa i ilościowo określa przeciwciała klasy IgG oraz IgM skierowane przeciwko beta‑2‑glikoproteinie I (β2‑GPI) w surowicy krwi. Obecność tych autoprzeciwciał jest charakterystyczna dla zespołu antyfosfolipidowego (APS) oraz innych stanów autoimmunologicznych. Wskazania kliniczne Diagnostyka zespołu antyfosfolipidowego (ICD‑10 D68.6). Ocena przyczyn nawracających zakrzepów żył i tętnic.
Badanie przy niepowodzeniach ciąży (poronienia, przedwczesny poród, martwa macica). Monitorowanie pacjentów z rozpoznaną chorobą autoimmunologiczną, np. Wspomaganie oceny ryzyka neurozakrzepowych zdarzeń u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, gdy podejrzewa się komponent autoimmunologiczny. Materiał biologiczny Jednorazowa próbka krwi żylnej pobrana do probówki z antykoagulantem, po odwirowaniu – surowica.
Przygotowanie pacjenta Próbka pobierana jest na czczo, najlepiej po 8‑12 godzinach od ostatniego posiłku, aby uniknąć wpływu lipidów na wynik. Nie należy przyjmować leków przeciwzakrzepowych (np. heparyna, warfaryna) w dniu pobrania, o ile nie jest to sprzeczne z zaleceniami lekarza prowadzącego. Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) z zastosowaniem wysoko czułych antygenów β2‑GPI przytwierdzonych do płytki.
Po związaniu przeciwciał z antygenem, wykrywa się je przy pomocy znakowanego enzymatycznie przeciwciała przeciwko ludzkiej immunoglobulinie G lub M. Intensywność sygnału jest przeliczana na jednostki międzynarodowe (UI) lub jednostki arbitralne (U/mL) na podstawie krzywej kalibracyjnej. Interpretacja wyników IgG i/lub IgM – wynik negatywny, brak istotnego ryzyka APS.
IgG ≥ 40 U/mL lub IgM ≥ 40 U/mL – wynik dodatni, spełnia kryteria laboratoryjne APS (w połączeniu z klinicznymi zdarzeniami zakrzepowymi lub obstetricznymi). Wartości pośrednie (10‑40 U/mL) – wynik niejednoznaczny; zaleca się powtórzenie badania po 12 tygodniach oraz ocenę w kontekście innych badań (np. antykoagulant lupus, przeciwciała antykardiolipinowe).
Związek z zaburzeniami neurorozwojowymi Coraz więcej badań wskazuje na możliwy udział przeciwciał przeciw β2‑GPI w patogenezie zaburzeń neurorozwojowych poprzez zakłócenie mikrokrążenia mózgowego oraz wywoływanie stanu zapalnego w ośrodkowym układzie nerwowym. Dlatego test ten może być elementem szerszej paneli diagnostycznych u dzieci i młodzieży z autyzmem, zespołem PANS/PANDAS lub innymi zaburzeniami rozwojowymi, gdy istnieje podejrzenie komponentu autoimmunologicznego.