Cel badania Test określa stężenie przeciwciał klasy IgA skierowanych przeciwko β2‑glikoproteinie I (β2‑GPI) w surowicy krwi. Obecność tych przeciwciał jest jednym z kryteriów diagnostycznych zespołu antyfosfolipidowego (APS) i może wskazywać na podwyższone ryzyko zdarzeń zakrzepowo‑zatorowych oraz powikłań ciążowych. Wskazania kliniczne Podejrzenie lub potwierdzenie zespołu antyfosfolipidowego (ICD‑10 D68.6). Rekurencyjne zakrzepy żył głębokich, zatorowość płucna, udary mózgu.
Niewyjaśniona ciąża z poronieniami, martwym płodem lub przedwczesnym porodem. Ocena ryzyka zakrzepicy u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, w tym u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS/PANDAS), u których obserwuje się zwiększoną częstość występowania przeciwciał antyfosfolipidowych. Monitorowanie skuteczności terapii przeciwzakrzepowej u pacjentów z potwierdzonym APS. Materiał biologiczny Surowica pobrana z krwi żylnej.
Próbka powinna być odwirowana w ciągu 2 h od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C, nie dłużej niż 7 dni przed analizą. Metoda Badanie wykonywane jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunochemiczną (chemiluminescencja). Wykorzystuje się wysoko specyficzne antygeny β2‑GPI przytwierdzone do powierzchni płytki, które wychwytują przeciwciała klasy IgA z próbki. Detekcja odbywa się przy użyciu znakowanego wtórnego przeciwciała przeciwko ludzkiej IgA.
Przygotowanie pacjenta Pacjent powinien być na czczo (co najmniej 8 h) – nie jest to wymóg absolutny, ale ułatwia interpretację wyników. Unikać intensywnej aktywności fizycznej oraz przyjmowania leków przeciwzakrzepowych (np. heparyny, warfaryny) w dniu pobrania, jeśli to możliwe. W przypadku terapii immunosupresyjnej należy zgłosić lekarzowi prowadzącemu, gdyż może wpływać na wynik.
Interpretacja wyników Wartość ujemna – brak wykrywalnych przeciwciał IgA przeciwko β2‑GPI; nie wyklucza jednak APS, gdyż kryterium wymaga także obecności IgG lub IgM. Wartość dodatnia – podwyższone stężenie przeciwciał IgA; w połączeniu z klinicznymi objawami może spełniać kryteria laboratoryjne APS. Wartości graniczne podlegają walidacji laboratoryjnej; zaleca się interpretację w kontekście pełnego obrazu klinicznego i innych badań (np.
przeciwciała antykoagulacyjne IgG/IgM, testy koagulacyjne). Znaczenie w diagnostyce zaburzeń neurorozwojowych Badanie IgA przeciwko β2‑GPI znajduje zastosowanie w ocenie pacjentów z autyzmem, zespołem Aspergera oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których obserwuje się podwyższony odsetek przeciwciał antyfosfolipidowych.