Cel badania Badanie ma na celu wykrycie i oznaczenie poziomu przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciwko białku amfifizynie w surowicy krwi. Obecność tych autoprzeciwciał jest charakterystyczna dla niektórych zespołów paraneoplastycznych oraz autoimmunologicznych chorób neurologicznych, które mogą wpływać na rozwój i funkcjonowanie układu nerwowego.
Wskazania kliniczne Podejrzenie zespołu sztywnego ciała (stiff‑person syndrome) – ICD‑10 G71.0 Paraneoplastyczne zaburzenia neurologiczne, w tym zespół opsokloniczno‑myokloniczny, encefalopatia limbiczna – ICD‑10 G93.4 Niejasne objawy neuropsychiatryczne, takie jak napady, drżenia, zaburzenia ruchowe lub poznawcze, które nie mają wyjaśnienia w badaniach standardowych.
Badanie w ramach oceny autoimmunologicznych mechanizmów w zaburzeniach neurorozwojowych, w tym autyzmu (ICD‑10 F84.0) oraz zespołu PANS/PANDAS. Monitorowanie aktywności choroby oraz skuteczności terapii immunosupresyjnej. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do testu pobiera się krew żylna – 5 ml – w probówce z odczynnikiem koagulującym (np.
Po pobraniu próbkę pozostawia się do pełnego skrzepnięcia (co najmniej 30 min w temperaturze pokojowej), a następnie odwirowuje (1500 g, 10 min). Uzyskany osocze/surowica przechowuje się w temperaturze 2‑8 °C i dostarcza do laboratorium w ciągu 24 h. Nie jest wymagana specjalna diéta ani post; jedynie należy unikać hemolizy próbki. Metoda Wykrywanie przeciwciał przeciw amfifizynie odbywa się najczęściej metodą ELISA (enzyme‑linked immunosorbent assay) lub immunoblotu.
Procedura obejmuje: Adsorpcję rekombinowanego białka amfifizyny na powierzchnię płytki ELISA. Dodanie surowicy pacjenta – przeciwciała wiążą się z antygenem. Wykrycie kompleksu przy użyciu enzymatycznie znakowanego anty‑IgG (np. koniugatu HRP) i pomiar absorbancji przy 450 nm. Porównanie wyniku z kalibracją i określenie tytułu przeciwciał (jednostki IU/ml lub stosunek do kontrolnego sera).
Interpretacja wyników Wynik ujemny – brak wykrywalnych przeciwciał; nie wyklucza jednak choroby, jeżeli objawy kliniczne są silne. Wynik dodatni niskiego poziomu (np. 1‑2 IU/ml) – może wskazywać na wczesny lub łagodny przebieg; wymaga korelacji z objawami i ewentualnej powtórki badania. Wynik dodatni średniego i wysokiego poziomu (np.